Vetëvendosja Përballë Ofensivës Neokolonialiste

Shkruan: Fatos Aliu

Plani i Ahtisarit e mohon vetëvendosjen për shqiptarët në Kosovë, ndërsa e zbaton për minoritetin serb. Substanca e këtij plani nuk e përmban pavarësinë e Kosovës, por suspendimin e Kosovës nga pavarësia dhe sovraniteti, tjetërsimin e përkatësisë shqiptare të Kosovës. Kur suspendohet vetëvendosja shqiptare, spekullohet rreth vetëvendosjes së Kosovës në favor të minoritetit serb. Një “pavarësi” e këtillë e Kosovës, edhe po të realizohej, nuk do të duhej të pranohej nga shqiptarët e Kosovës, sepse ajo nuk do të jetë në interes të popullit shqiptar të Kosovës. Përkundrazi, “pavarësia” e tillë do të ishte në interes të Serbisë dhe kolonializmit ndërkombëtar. Këtë e vërteton heqja dorë nga vetëvendosja shqiptare, përcaktimi për një identitet të ri, kosovar, me të cilin (vetë) mohohet e drejta historike shqiptare ndaj Kosovës. Pikërisht kjo parashihet me planin e Ahtisarit, me procesin e deritashëm politik të zbatuar, të decentralizimit dhe ‘ekstraterritorialitetit’ të kishave e manastireve të Kosovës. Nëse kishat dhe manastiret e vjetra, të kohës ilrire e bizantine, konsiderohen serbe, dhe mbesin nën juridiksionin e kishës Ortodokse Serbe (sipas këtij Plani), atëherë trashëgimia historike e kulturore, autoktonia dhe përkatësia ndaj Kosovës i mbetet serbëve dhe Serbisë. Kështu konfirmohen tezat e pretendimeve serbe ndaj Kosovës. Prandaj, propaganda aktuale mediale për gjoja mundësinë e pavarësisë së Kosovës në të ardhmen, i demaskon dhe denoncon vetë autorët e kësaj propagande kollaboracioniste në interes të Serbisë dhe politikës neokolonialiste ndërkombëtare, të paraparë pas vendosjes së misionit të ri të BE-së në Kosovë.

Pavarësia reale dhe objektive e Kosovës, lidhet me vetëvendosjen e shqiptarëve të Kosovës, me vetëvendosjen natyrale, me rënjët e Bujanit Historik, me përcaktimin për Shqipëri Natyrale. Variantat e tjera synojnë dhe kërcënojnë shpërbërjen dhe shkombtarizimin e shqiptarëve.

Vetëvendosja nuk mund të kushtëzohet me rezoluta të jashtme, e misione neokolonialiste. Vetëvendosja mund të përkrahet, të pranohet e të mbështetet nga jashtë, apo të mohohet me metoda të politikave neokolonialiste, por nuk mund të kontestohet e drejta legjitime dhe natyrale e një populli të ndarë e të kolonizuar. Për ta parandaluar këtë vetëvendosje, bashkësia ndërkombëtare, me planin e Ahtisarit, ka hartuar skenarin e manipulimit me vetëvendosjen, me transferin e përkohshëm të sovranitetit të Kosovës në duar të veta, ndërsa Serbisë ia ka lanë mundësitë e hapura për t’a kthyer këtë sovranitet në të ardhmen. Kushtetuta e Serbisë që Kosovën e parasheh pjesë të saj, nuk kontestohet, por kontestohet kushtetuta e Kosovës nga “minoriteti” serb. Pra, sipas këtij plani, serbët nuk janë minoritet, por komb me të drejtën e vetos, ndërsa shqiptarët e Kosovës, mbesin një kolektiv shumicë në Kosovë, por minoritet ndaj Serbisë. Këto janë lojërat e kompromisit pro serb të këtij plani.

Me Misionin e Ri në Kosovë, me planin e ri të kontrollit të Kosovës dhe hartën e re të Kosovës, largohemi edhe më shumë nga rruga e Vetëvendosjes Natyrale. Kosova bëhet vatër e shkombtarizimit të shqiptarëve, e tjetërsimit të pronës dhe pasurisë kombëtare. Ky mision, pra, do që jo vetëm ta rehabilitojë Serbinë, por edhe ta legjitimojë pronësinë e saj mbi Kosovën, përmes statusit të pakicës serbe si komb (mjafton të shihet Neni 1.6 i Planit të Ahtisarit, gjuha e pakicës 5% serbe barazohet me gjuhën e shumicës shqiptare, mbi 90%). Cilido që të jetë statusi i Kosovës, sipas këtij plani, përjashtohet dhe mohohet vetëvendosja shqiptare, synohet një komb i ri multietnik në Kosovë, një vetëzhvendosje apo (vetë)fundosje multietnike e Kosovës, përkundër fakteve historike se serbët në Kosovë janë ardhacakë, kolonistë, pa rrënjë etnike në këto treva. Serbve nuk ju takon trashëgima historike e kulturore në asnjë pëllëmbë të Kosovës. Kishat dhe manastiret e Kosovës datojnë nga koha iliro-shqiptare dhe Perandoria Bizantine, ato i përkasin Shqipërisë Natyrale. E drejta shqiptare është e mbjellur në themelet e Ilirisë, e jo në karpatet e Rusisë.

Nëse Gjykata Ndërkombëtare pretendon drejtësi, është vetë UNMIK-u ai që duhet të paditet e gjykohet, për politikën neokolonialiste dhe antishqiptare të zbatuar në Kosovë, për tetë vjetët e pasluftës, në kollaboracion me Serbinë kriminale, për shkeljen e të gjitha akteve e konventave ndërkombëtare për vetëvendosje e dekolonizim, të cilat i ka sjellë vetë OKB-ja*. Jo vetëm Serbia, por edhe serbet kolektivisht, kanë qenë dhe janë përkrahës dhe nxitës të politikës gjenocidale të Serb'isë. Dëshmi e kësaj janë dokumentet gjenocidale të cilat i ka nxjerrë vetë Serbia, me qubrilloviqët e rankoviqët e vet, në të gjitha periudhat e zgjërimit pansllavist në Ballkan. Por, OKB-së dhe Bashkësisë Ndërkombëtare i mungon drejtësia dhe përcaktimi për të vërtetën historike. Po të kishte zbatim të drejtësisë ndërkombëtare, Serbia nuk do të ishte shtet. Po të kishte drejtësi, veprat gjenocidale kundër njerëzimit, do të ishin kriter për diferencimin e hordhisë nga kombi, ndërsa gjenocidi do të dënohej, e nuk do të shpërblehej.

Prandaj , shqiptarët duhet t'i përvishen vetë punës së tyre kombëtare që ju takon, për ta realizuar vetë vetëvendosjen, e jo ta presin nga jashtë.

Populli shqiptar nuk mund t'i pranojë shantazhet e misioneve mashtruese, në emër të integrimeve dhe modernizmit. Ne nuk mund të pretendojme integrime me jashtë, duke u dezintegruar nga brenda, si komb, aq më pak me një klasë politikanësh e dallkaukësh të shitur, e me llumin e rekrutuar kollaboracionist, shërbëtorë të ish-jugosllavisë e Serbisë, autorë të krimit e korrupsionit të institucionalizuar ekonomik në Kosovë, shkatërrimtarë të pasurisë kombëtare, në kooperim me agjentura jolegjitime, siç është AKM-ja - «Agjencia e Mirëbesimit të Kosovës».

Populli shqiptar aderon një bashkëpunim e partneritet me shtetet dhe popujt e Evropës. Por, misionet e standardeve të dyfishta janë bërë vetë barriera bashkëpunimit, në emër të bashkëpunimit. Këto misione punojnë me standarde të dyfishta, flasin për heqjen e sovranitetit të Serbisë ndaj Kosovës, ndërkaq e monopolizojnë këtë sovranitet, duke e avancuar minoritetin serb në nivel të kombit, duke krijuar mini-shtete serbe në Kosovë, bërthamat e ardhshme të hegjemonizmit serbomadh.