Një mision i ri mashtrues në horizont

Shkruan: Fatos Aliu

Projektet dhe skemat për mbikëqyrje ndërkombëtare të Kosovës nga misioni i BE në qarkullim e sipër të Marti Ahtisarit (nga gazeta “Koha Ditore”, të datës 7 dhe 10 dhjetor 2006), po paralajmërojnë qartë vazhdimësinë edhe më të sofistikuar të sundimit neokolonialist të Kosovës. Retorika që vjen nga “dirigjentët” e BE rreth statusit në emër të gjoja “pavarësisë dhe vetëvendosjes” (deklarimet e fundit të Këshillit Evropian i BE-së), dhe kushtëzimet nga ana tjetër, janë një demagogji e njohur dhe e tejdukshme, për të filluar një lojë të re mashtruese në fazën e “protektoratit” të ardhshëm neokolonial të Kosovës. Tashmë edhe nxënësit shkollorë në Kosovë e kanë mësuar se kur flitet për vetëvendosje, nënkuptohet kombi, shteti dhe sovraniteti i një populli, pa kushtëzime. Vetëvendosja përjashton të drejtën e kontrollit nga jashtë të shtyllave të shtetit dhe sovranitetit të një vendi. Në Kosovë për shtatë vjet me radhë është sabotuar krijimi i këtyre shtyllave, sepse është fjala për vetëvendosjen e shkelur të kombit shqiptar dhe jo për vetëvendosjen e masave hibride a kopilash multietnikë të një vendi. Kosova tashmë është e shpërbërë nga politikat e decentralizimit dhe ekstraterritorialitetit të kishave dhe manastireve, në zonat e të cilave janë vendosur fallangat agjenturore të Serbisë (nën mbrojtje ndërkombëtare!). Çështja është si të dilet nga kjo gjendje fatale, si të ribëhet Kosova, si të ribëhet Shqipëria?!

Nuk mund të ndërtohen shtyllat e një shteti duke paragjykuar e ndërhyrë në të drejtën e një populli të tërë për vetëvendosje, duke zhvilluar procese politike në bashkëpunim me armikun, me Serbinë kriminale, me struktura të dëshmuara kollaboracioniste denbabaden e me klane të korruptuara politike. Pasojat dhe qëllimet e eksperimenteve të tilla i kemi të njohura që nga pëfundimi i luftës më 1999 e këtej. Si rezultat, sot kemi arritur shkallën e varfërimit të skajshëm të popullit dhe izolimin e substancës krijuese të shtetit dhe zhvillimit ekonomik të vendit. Përsëritja e këtyre eksperimenteve është kulmi i poshtërimit, është mohimi më banal dhe tragjikomik i vetëvendosjes, i dinjitetit dhe sovranitetit të një vendi e populli.

Pse pra, bëhet kjo lojë përçmuese e tipit neofashist të administrimit të Kosovës?

Së pari, kjo është lojë me Serbinë gjenocidale, për t’i kënaqur orekset e saj ndaj tokave shqiptare, të sforcuara me procesin e negociatave. Kështu, në vend të dënimit, Serbia po shpërblehet për krimet e bëra, si edhe në të kaluarën, me konferencat e qarqeve kolonialiste të Fuqive të Mëdha, pas krimeve dhe spastrimeve etnike të zhvilluara të shqiptarëve dhe trevave shqiptare, si në vitin 1877 e deri më 1999. Këto politika po vazhdojnë edhe sot, nga pasardhësit e këtyre qarqeve. Pse? Sepse, akoma nuk është çrrënjosur politika antishqiptare e izolimit kundër integrimit të shqiptarëve si komb e shtet. Akoma nuk ka asnjë shenjë nga BE për përmirësimin dhe rivendikimin e këtyre pikëpamjeve dhe padrejtësive. Përkundrazi, për ta arritur kulmin e turpit e tradhtisë, Kosova po shtyhet në Serbi, e copëtuar, si edhe Lugina e Preshevës, me preferencat për pjesëmarrje në zgjedhjet parlamentare të Serbisë, të janarit 2007 (kësaj radhe me miratimin kolaboracionist-pansllavist të Grupit Negociator të Kosovës, edhepse dihet mirë se këto zgjedhje mbahen sipas kushtetutës serbe, e cila Kosovën e përfshin si pjesë e territorit të vet!

Nga ana tjetër, shpiken kopalla për synime integruese të Ballkanit, në kohën kur bëhet dezintegrimi i shqiptarëve! Ky dezintegrim rrjedh pikërisht nga kushtëzimet që i bëhen tërësisë etnike shqiptare. Dhe, për ironi, vetëm në këto hapësira flitet për multietnicitet!!! Pra, është më se e qartë se këto kushtëzime anakronike vijnë nga qarqet e BE-së, për ta vënë Kosovën në kontroll të një misioni të ardhshëm neokolonialist. Me këto qëndrime e politika, BE-ja punon në kundërshtim, si me konventat ndërkombëtare të vetëvendosjes së popujve të kolonizuar, edhe me vullnetin e vet popujve të Evropës për integrime të mirëfillta demokratike me interesa shumëpalëshe të zhvillimit e bashkëpunimit ekonomik, kulturor e edukativ. Prandaj, nuk është çudi pse BE-ja, e ngritur në përmasa të një Perandorie të Re Autokratike në Evropë, pa përgjegjësi ndërkombëtare, nuk e ka fituar legjitimitetin e shteteve evropiane, duke mbetur pa legjitimitet e kushtetutë të miratuar të popujve shumicë të Evropës, pikërisht për shkak të këtyre politikave anakronike neokolonialiste e monopoliste. Shtrohet pyetja: si do të integrohemi ne në BE, kur këtë e refuzojnë vetë popujt e saj? Përderisa ne shqiptarët jemi akoma të copëtuar, si komb e si territor nën sundimin e sistemeve e shteteve pushtuese në rajon, duket qesharake e banale të synosh “integrime” në kohën kur je vetë i dezintegruar e i coptuar? Si mund të pranojmë misione e procese me të cilat mundësohet copëtimi dhe shkombtarizimi i kombit dhe atdheut tonë? Si mund t’i pranojmë kushtëzimet e këtilla nga burokracia e vetëzgjedhur evropiane në maje të BE-së, lojërat e reja me piramida shkatrrimtare, si shumë të tilla gjatë historisë, të cilat kanë shkaktuar lufta në përmasa botërore?

Dijetarë të ndërgjegjshëm dhe të shquar të Evropës argumentojnë se BE-ja sot nuk është ajo Evropa e bashkuar e pritur dhe e shpresuar e popujve të saj, për të cilën është folur e akoma flasin qarqet demagogjike dhe burokratët e Evropës! Popujt e përparuar të Evropës po i dëgjojnë dhe respektojnë thirrjet e forcave të tyre dijes e të vërtetës. Popujt e vetëdijshëm të Evropës nuk ia dhanë legjitimitetin oligarkisë dirigjuese dhe manipulatore të BE, me të cilin klanet e monopolit financiar do të ndërtonin piramidat e së keqes në kurrizin e tyre. Forcat e mirëfillta demokratike, intelektuale e patriotike të Kosovës, dhe shqiptarët anembanë trojeve, me asnjë çmim nuk do të duhej ta lejojnë një mashtrim të ri në kurrizin e kombit shqiptar, duke u bërë pre e qarqeve jo legjitime të Evropës. Çështja kombëtare kërkon mobilizim mbarëkombëtar. Rol të madh dhe detyrë historike ka shteti shqiptar, diplomacia e saj, aktualisht konformiste, hipokrite dhe hezituese, inferiore përballë ofanzivës së politikave serbomëdha e megalogreke në Ballkan. Shqipëria nuk guxon të heshtë për të drejtën dhe detyrën që i përket të përkujdeset për tokat e veta të copëtuara, për identitetin e rrezikuar e të copëzuar shqiptar, po duhet të ngritë zërin në të gjitha qendrat e vendosjes ndërkombëtare me fuqinë dhe vendosmërinë e të drejtës objektive që i takon. Askush nuk mund ta akuzojë për të drejtën e saj legjitime, ndërsa ikja nga kjo e drejtë është rruga më kapitulluese dhe poshtëruese e dështimit, si në planin kombëtar edhe atë ndërkombëtar, për shtetin shqiptar dhe ardhmërinë e tij. Misioni i ardhshëm sipas projektit të Ahtisarit, apo cilitdo projekt i kësaj natyre, me të cilin synohet rivënia e një kontrolli të ri mbi Kosovën nga jashtë, nga misioni i OKB në mision të BE, do të paraqesë turpin dhe tragjedinë e Kosovës dhe popullit të saj, për Shqipërinë dhe shqiptarët në përgjithësi, me pasoja të rënda si për kompaktësinë territoriale, edhe për zhvillimin ekonomik të vendit. Ky do të ishte edhe kthim i shpinës për forcat demokratike e përparimtare të botës, zhgënjim i opinionit demokratik e përparimtar botëror. Për t’i arritur qëllimet integruese në përputhje me vlerat demokratike, politikat duhet të bazohen në vullnetin e popullit dhe në aspiratën e tij të drejtë e legjitime. Duke shkelur këtë vullnet, nuk do të ketë përparim, por rikthim në kriza të reja, politike, ekonomike e sociale, siç ka dëshmuar protektorati shtatëvjeçar i UNMIK-ut në Kosovë. Vazhdimi apo përsëritja e politikave sipas projekteve të paralajmëruara për mbikëqyrje të Kosovës, do të sjellë pakënaqësi dhe konflikte në përmasa edhe më të gjëra se deri sot.

Urojmë që forcat demokratike dhe përparimtare në radhët e Evropës të triumfojnë ndaj qarqeve kolonialiste në radhët e saj.

Ne shqiptarët, vetëm të bashkuar si komb e si shtet, do të kemi shans të shprehim fuqinë e identitetit të një kombi dinjitoz e me perspektivë të ndritshme para botës së përparuar.