DREJTËSIA NDËRKOMBËTARE NË RAPORT ME TË DREJTAT E SHQIPTARËVE KA MBETUR AJO E VJETRA!

Shkruan: Sejdi Veseli

Parimi i drejtësisë që vazhdon të aplikohet nga Bashkësia Ndërkombëtare, ka mbetur ai vjetëri, “për dike nënë e për dike njerkë!”

Më 28 dhe 29 nëntor 2006 në Kryeqytetin e Letonisë, në Riga, u mbajt SAMIT-i i radhës i subjektit më të madh ushtarak të kohës i njohur me emrin NATO.

Në kuadër të këtij SAMIT-i, përveç tjerash u diskutua edhe për çështjet e ndjeshme e që kanë të bëjnë me sigurinë në Evropën Juglindore, me theks të posaçëm, në Ballkan.

Për koincidencë fillimi i këtij SAMITI përputhej me Festën më madhore kombëtare të shqiptarëve-Ditën e Flamurit të tyre Kombëtar. Siç dihet, edhe gjatë kësaj kremteje, shqiptarët ishin të detyruar të ngriheshin në demonstratë paqësore, për të kundërshtuar pazarllëqet që po ribëhen me të drejtat e tyre të natyrshme, edhe pse me këtë rast ata u përballën, si dhe në të kaluarën me gazin lotsjellës, me lëndët paralizuese nervore dhe me arrestime të bijve dhe bijave të tij besnike. Megjithatë, ata prisnin me plotë të drejtë, se më në fund nga ky SAMIT i këtij organizmi serioz ndërkombëtar, do të merrej ndonjë vendim i favorshëm për interesat e tyre të ligjshme njerëzore dhe kombëtare. Por, për “çudi”, përveç refrenit të njohur, se çështja e Kosovës duhet të zgjidhet pa u vonuar, nga ky SAMIT diçka më konkrete në favor të shqiptarëve nuk rrodhi. Mjerisht ndodhi e kundërta, ndodhi repriza e sjelljes së të “Mëdhenjve” pas përfundimit të Luftës së Parë Botërore, kur shkaktari saj, Serbia, u shpërblye me trojet shqiptare.

Ftesa që ju bë Serbisë nga foltorja e këtij SAMIT-i , për t’u futur në Partneritetin për Paqe, jo vetëm se është një zhvlerësim i skajshëm ndaj Gjykatës Ndërkombëtare për Krimet e Luftës, të ngritur nga instancat më të larta të vendimmarrjes ndërkombëtare, por dhe një mospërfillje e përbuzje ndaj popullit kroat, boshnjak dhe shqiptar, ndaj të cilëve e ftuara e tyre për Partneritet për Pare, jo vetëm se kishte ushtruar terror shtetëror në përmasa të gjenocidit, por që deri më sot, jo vetëm se nuk është deçetnikizuar e demilitarizuar, por as që e ka parë të arsyeshme, bile sa për sy dhe faqe t’u kërkoj falje këtyre popujve.

Me këtë akt të instancës më të lartë vendimmarrëse të NATO-s, jo vetëm se u inkurajua Serbia ( gjë që e festoi me eufori shoviniste) për mosdorëzimin e kriminelëve të luftës, siç janë të “shumë”kërkuarit Ratko Mladiq dhe Radovan Karagjiq, por ajo edhe u shpërblye për kasaphanat që ushtroi ndaj popullatës së pambrojtur civile, në Kroaci, Bosnje dhe Kosovë!

Arsyetimet e disa “analistëve” (letërnxirrësve të paguar mirë) vendor dhe ndërkombëtar, se gjoja ky veprim i njëanshëm i atyre që kanë fjalën më me peshë, jo vetëm në NATO, paska për synim inkurajimin e forcave demokratike në Serbi, thjeshtë, të ndihmojnë këto forca për të ngadhënjyer në Zgjedhjet serbe të 21 janarit 2006, janë edhe një tentim për mashtrimin e shqiptarëve i gjykuar si shumë pararendës të tij për të përfunduar turpshëm.

Thjeshtë, këto arsyetime nuk janë tjetër pos “përralla me tupan” të dedikuara për ta mashtruar popullin shqiptar.

Fatmirësisht, shqiptarët kanë filluar të këndellen nga përrallat e mëhershme, të sajuara nga ky soj i “analistëve” dhe “politikanëve” shqipfolës, shpirtservil ndaj të huajve. Andaj, mund të nxirret një përfundim i qëndrueshëm, se këto përralla do të konsumohen vetëm nga ajo shtresë e cila është mësuar të ushqehet me iluzione, sikur gjelat e detit që mbahen dhe ruhen për Bajram, Krishtlindje apo për Vitin e Ri, të cilët gëlltisin topat e brumërave, pa u mërzitur fare se çfarë fshehët në brendinë e tyre.

Po të kishte në Serbi bile ndonjë parti të vetme politike, vërtetë demokratike apo të bërë synet nga ultrashovinizmi serbomadh, ky veprim i njëanshëm i NATO-se do të mund të ushqente shpresën, se në zgjedhjet e 21 janarit 2006 do të fitojë demokracia.

Është e vërtetë, se në Serbi veprojnë disa parti politike para demokratike, por tani për tani ato janë aq të vockla, sa që do të ishte iluzion i kulluar, se ato do të mund të ndryshojnë orientimin e zgjedhësve serbijan, për të votuar për programet dhe kandidatët e tyre. Aktualisht, më e madhja prej këtyre partive politike, nuk mund të mbushë bile dy-tre autobus me anëtarësinë e vetë.

Ndofta, NATO edhe kësaj dite i përmbahet me kokëfortësi vlerësimit të saj të mëhershëm, se me mënjanimin e Millosheviqit nga pushteti, në Serbi paska fituar demokracia. Nëse është kështu, atëherë e ka gabim (besoj të qëllimshëm).

Millosheviqi u mënjanua nga pushteti, si rezultat i luftës klanore ndërmjet nacional shovinizmit serbijan dhe besoj, se për NATO-n është e qartë kjo e vërtetë e madhe. Ndërsa, është për t’u besuar se edhe klasifikimi si demokratë nga NATO i pasuesve të Millosheviqit , siç janë xhinxhiqët, koshtunicët, tadiqët dhe popat e Kishës Ortodokse Shensaviane, siç është Peshkopi Artemije, është pasojë e pazarllëqeve ndërmjet aktorëve të mëdhenj të qarqeve vendimmarrëse të politikës botërore.

Në favor të këtyre pazarllëqeve, mund të radhitet edhe veprimi i fundit i Monarkut unmikistanez, z. Joachim Rucker, i cili menjëherë pas përfundimit të SAMIT-t të NATO-s, vizitoi tri komunat e enklavës serbe në veriun e Kosovës. Po mos të ishin deklaratat e tij proserbe, një vizitë e tillë do të ishte shumë normale. Por, deklarimet që bëri gjatë kësaj vizite ky zotëri i edukuar në një vend me demokraci të zhvilluar evroperendimore, e barazojnë me ata, të cilët janë edukuar nën mbikëqyrjen e babait të ultra-shovinizmit serbomadh, Dobrica Qosiqit. Ai u deklaroj udhëheqësve të kësaj enklave serbijane, se kompetencat e komunave të tyre serbe do të jenë shumë më të mëdha se të atyre të drejtuara nga shqiptarët. Edhe pse nuk e tha publikisht, nga deklarimet e këtij zotëriu mund të nënkuptohet, se kjo enklavë serbijane, edhe nga unmikistanezët konsiderohet si një “Rrepublika Serpska”, brenda territorit të Kosovës.

Edhe nga kjo sjellje e fundit e NATO-s, nuk mund të nxirret përfundim tjetër, pos se Drejtësia ndërkombëtare në raport me të drejta e shqiptarëve, ka mbetur ajo e vjetra!

Si pasoj e kësaj sjellje të papërgjegjshme edhe e NATO-s, Serbia, kjo e përkëdhelur e disa qarqeve ndërkombëtare me peshë, jo vetëm se e mbanë nën pushtimin e egër dhe në gjendje shtetrrethimi të pa shpallur Luginën e Preshevës, por ajo as që është duke dhënë as shenjen më të vogël, se është e gatshme të pranoj realitetin e krijuar në Kosovën Unmikistan, pas luftës të armatosur çlirimtare, të cilën u detyruan ta bëjnë shqiptarët për t’u çliruar nga barbaritë e saj prej pushtuesi.

Sot, qarqe me peshë të Bashkësisë Ndërkombëtare, të dëshmuara tradicionalisht prosllave, njëra pas tjetrës dalin me plane e do farë standardesh të hartuara në përputhje dhe në bashkëpunim me Beogradin, të cilave duhet t’u përmbahen vetëm shqiptarët, gjoja për të zgjedhur çështjen e Kosovës, si njëri prej problemeve më të mprehta të Ballkanit.

Duke u bazuar në sjelljet e derisotme të Bashkësisë Ndërkombëtare, imponohet konstatimi, se barazimin e viktimës (shqiptarve) me dhunuesin(ish pushtuesit serbo-sllav), në shumicën e këtyre projekteve është synim parësor, për të përjashtuar më vonë kërkesën e shqiptarëve për konsumuar të drejtën e tyre legjitime për të vetëvendosur për të sotmen dhe të ardhmen e tyre.

Në bazë të disa shenjave nga terreni, mund të nxirret edhe ky përfundim shumë i qëndrueshëm, se të gjitha këto plane antishqiptare do të përfundojnë turpshëm. Përpjekjet e kota për t’i jetësuar këto plane, kanë ndihmuar në zgjimin e popullit shqiptar nga hipnoza e tiradave mashtruese, sidomos të atyre që u sajuan e emetuan nga disa qarqe ndërkombëtare dhe që përsëriten edhe sot nga papagajtë e tyre vendor.

Shqiptarët kanë filluar përpjekjet e tyre serioze për t’i ringjeshur radhët, të vendosur për të sakrifikuar çfarë është e domosdoshme, për një qëllim madhor dhe të ligjshëm: zgjidhjen e drejt dhe përfundimtare të çështjes së tyre kombëtare, duke ndërtuar një shtet të ribashkuar shqiptar sipas standardeve më të avancuara të demokracisë, në të cilin do të garantoheshin të drejtat e natyrshme edhe për minoritetet. Ata po binden përfundimisht, se vetëm kur ta marrin fatin e tyre në duart e veta, mund ta nderojnë në sytë e botës, ashtu si i ka hije vendin dhe kombin e tyre.

Zgjedhje tjetër nuk ju ka mbetur!