O kopje e popullit o kopje e Serbisë

Shkruan: Xhevat Bislimi

U tha e ç’nuk u tha për nismën e disa deputetëve për shpalljen e Kosovës shtet të pavarur dhe sovran nga Kuvendi i Kosovës ose për organizimin dhe mbajtjen e REFERENDUMIT për këtë çështje. U gjend edhe ndonjë anëtar i Kryesisë së Kuvendit që tha se « kërkesa për referendum është kopje e Serbisë ». Ky ishte kualifikimi më i rëndë, ishte fyerja dhe përbaltja më e madhe që i bëhej të drejtës universale për REFERENDUM dhe vullnetit të popullit për jetë të lirë dhe të pavarur. Nisma e deputetëve të Kuvendit të Kosovë nuk mund të ishte « kopje e nismës së Serbisë », sepse ishte përpara nismës dhe vendimit të Serbisë për referendum. Pastaj Serbia është bërë shtet që moti dhe nuk ka nevojë as ta shpallë shtetin as të bëjë referendum për shtetin. Ajo po bënë referendum për miratimin e projektkushtetutës së saj dhe për ripërfshirjen e Kosovës në atë kushtetutë… Ka edhe një moment të rëndësishëm që po heshtet nga zyrtarët e « lartë » të partive dhe institucioneve të përkohshme të krijuara nga UNMIK-u. Në kërkesën e nënshkruar nga 28 deputetë kërkohej edhe që Kuvendi ta kundërshtonte « decentralizimin » (ricopëtimin e Kosovës). Arsyeja e tërbimit të « lidershipit » ishte përkrahja e madhe që mori kjo nismë nga deputetët e të gjitha grupeve kuvendare. Vetëm për një ditë kërkesa u nënshkrua nga njëzetë e tetë deputetë. Po të vazhdonte nënshkrimi i kësaj nisme ajo do të përkrahej dhe nënshkruhej nga shumica e deputetëve. Kërkesa për referendum erdhën në Kryesinë e Kuvendit të Kosovës edhe nga partitë dhe shoqatat e Gjilanit dhe nga ato të Vitisë. Në këto komuna u organizua edhe peticion kundër « decentralizimit ». Në Gjilan ky peticion u nënshkrua nga 20 mijë qytetarë, kurse në Viti vetëm për një javë u mblodhën 11 mijë nënshkrime. Nuk kishte qytetarë që nuk pranonte ta nënshkruante peticionin kundër « decentralizimit ».

Peticioni në Viti kishte këtë përmbajtje: “Nën maskën e “DECENTRALIZIMIT”, qarqe të caktuara ndërkombëtare dhe vendore po e copëtojnë komunën e Vitisë dhe Kosovën e sotme! Nën maskën e “decentralizimit” 30% e territorit të Kosovës shqiptare po shndërrohet në territor serb! Nën maskën e “decentralizimit” Kosova do t’i ketë dy kryeqytete: Prishtinën për shqiptarët dhe Graçanicën për serbët! Nën këtë maskë kobzezë për Kosovën dhe shqiptarët, Kosova do t’i ketë dy sisteme të sigurisë, dy sisteme të drejtsisë, dy sisteme të arsimit, dy sisteme bankare, etj.! Nën maskën e “trashëgimisë kulturore” në Kosovë do të ketë zona të mbrojtura për kishat ortodokse! Nën maskën e “kthimit të qëndrueshëm” po përpiqen ta rikolonizojnë dhe sllavizojnë Kosovën shqiptare! Nën maskën e “dialogut dhe të bisedimeve” po tentohet të “harrohet” dhe “rehabilitohet” dhuna, terrori, gjenocidi dhe holokausti serb në Kosovë! Nën këto maska tragjike për Kosovën dhe popullin e saj, Kosova kurrë nuk do të jetë shtet sovran dhe i pavarur… Nëse pranohen dhe zbatohen (imponohen) këto zgjidhje, Kosova do të shndërrohet në një burim të përhershëm tensioni, konflikti, pasigurie…

Prandaj, ne qytetarët e komunës së Vitisë jemi kundër “DECENTRALIZIMIT” dhe kundër politikave që rrezikojnë të drejtën e popullit të Kosovës për jetë të lirë dhe të pavarur, për shtet të pavarur dhe Sovran dhe jemi kundër politikave që rrezikojnë paqen, sigurinë dhe stabilitetin e Kosovës dhe të rajonit…”. Ky peticion iu dërgua Kryesisë së Kuvendit të Kosovës, Qeverisë amerikane dhe Këshillit të Evropës. Një kopje e tij iu dorëzua në dorë edhe kryetarit të “grupit negociator”, Fatmir Sejdiut, i cili, i shtyrë nga UNMIK-u, kishte ardhur në Viti ta “arsyetojë” copëtimin e Kosovës. Grupi i këshilltarëve të PDK-së në Viti, pasi ia dorëzoi këtë peticion (përgjigjen e popullit të Vitisë), doli nga salla, sepse nuk denjoi të dëgjonte pallavrat e Fatmir Sejdiut.

Trysnia e shumë deputetëve, e disa komunave dhe e organizatave dhe shoqatave të ndryshme (veçmas shoqatat e UÇK-së) e shtrëngoi parinë e Kuvendit të Kosovës dhe të partive kryesore të bëjnë një deklaratë të mjerë kundër përfshirjes së Kosovës në preambulën e kushtetutës shoviniste serbe dhe kundër mbajtjes së referendumit serb në Kosovë… Ky ishte një reagim vërtetë i mjerë, pa asnjë efekt dhe i pa dinjitet. Synim kryesor i kësaj deklarate ishte “qetësimi” (mashtrimi) i shpirtit të trazuar të popullit dhe përpjekja e dëshpruar për t’u dëshmuar “patriotë”. « Elita » politike e Kosovës edhe kësaj radhe u dëshmua frikacake, siç është, dhe gjithnjë e më e rrezikshme për lirinë dhe interesat e popullit shqiptar. Kjo « elitë » edhe njëherë dëshmoi se nuk ka guxim dhe burrëri ta përfaqësojë dhe mbrojë vullnetin, dëshirën, krenarinë dhe sakrificën e popullit shqiptar ndër shekuj për liri. E kapur me lloj-lloj dosjesh, « elita » politike e Kosovës u kënaq me një deklaratë (paqavure), që nuk i prish punë as disa qarqeve të caktuara antishqiptare në botë dhe as Serbisë, e cila po tallet me këtë « elitë » (grup negociator) të Kosovës.

Shpallja e Kosovës shtet i pavarur dhe sovran ose organizimi i referendumit nuk hyri në rendin e ditës të mbledhjes së fundit të Kuvendit edhe pas dorëzimit të kërkesë me shkrim nga ana e shtatë deputetëve (siç parashihet me rregulloren e Kuvendit). Arsyetimet e kryetarit të Kuvendit dhe të anëtarëve të Kryesisë ishin vërtetë fëminore dhe qesharake. Njëri prej tyre tha se « ne kemi zgjedhur një grup negociator për t’u marrë me çështjen e Kosovës, prandaj nuk kemi si të ndërmarrim veprime të tjera, ose duhet ta shkarkojmë këtë grup e pastaj… ». Ky zotëri, anëtar i Kryesisë dhe mbarë bota e dinë se “grupi negociator” nuk është zgjedhur nga Kuvendi, por nga Holkeri dhe është shpallur nga Rugova. Në Kuvend ky grup nuk i ka marrë votat, prandaj edhe nuk kishte votim të rregullt (shikojeni procesverbalin e mbledhjes). Pastaj, ky grup, edhe po ta zëm se u pranua nga Kuvendi, nuk kishte mandat të bënte asnjë marrëveshje me Serbinë pa pëlqimin e Kuvendit. Paraqitja e « raportit » nga ky grup para Kuvendit (post festum) dhe debati që u bë për të dëshmoi më së miri se ky « grup » nuk e ka përkrahjen e Kuvedit. Të gjendur para kërkesave për shkarkim, dorëheqje dhe para kritikave të rrepta të deputetëve, ata nuk guxuan ta hedhin në votim raportin, sepse nuk do t’i merrte as dhjetë vota.

Nuk ka shqiptar në Kosovë dhe jashtë saj që nuk e ka të qartë se marrëveshjet që « grupi negociator » i Kosovës ka bërë me Serbinë janë tepër të rrezikshme dhe kërcënuese për lirinë e Kosovës dhe të mbarë popullit shqiptar, për paqen, sigurinë dhe stabilitetin në rajon e më gjerë. Me këto « zgjidhje » që ka pranuar ky « grup » e ka humbur legjitimitetin (nëse e ka pasur ndonjëherë) e përfaqësimit të Kosovës dhe popullit të saj. Prandaj, nëse Kuvendi nuk e shpallë (siç nuk po e shpallë) menjëherë Kosovën shtet të pavarur dhe sovran (kërkesë minimale e popullit shqiptar) ose të organizojë menjëherë referendum për këtë çështje, populli i Kosovës duhet të kërkojë rrugë dhe forma të tjera për përmbushjen e vullnetit të tij…

Shtatë vjet pas Luftës Antipushtuese çlirimtare të UÇK-së dhe të mbarë kombit shqiptar, pozita e Kosovës është degraduar shumë. Përgjegjsinë kryesore, në mos të vetme, për këtë gjendje e ka dhe e mbanë klasa politike dhe institucionale e Kosovës dhe veçmas “ELITA” ose “lidershipi”, siç u pëlqen të vetëquhen. Paaftësia, papërgjegjshmëria dhe kolaboracionizmi i kësaj “elite” e morën në qafë Kosovën dhe popullin e saj. Politikat ose më saktë zvarritja e kësaj “elite” pas politikave që gatuhen në kuzhinat më antishqiptare po e qojnë Kosovën dhe rajonin drejt konflikteve të reja. Kjo “elitë” politike nuk përfaqëson më vullnetin dhe interesat e popullit të Kosovës. Prandaj mund të përfundojmë se kjo “elitë” ka vetëm dy rrugë: o kopje e popullit të saj, o kopje e Serbisë… Ka edhe një rrugë origjinale, të cilën kjo »elitë » nuk e ka ndjekur kurrë : të jetë kopje e Shqipërisë. Kjo do të ishte rruga më e mirë, më e sigurtë, më e pranueshme dhe e vetmja që do të siguronte zgjidhje të përhershme, e cila do të prodhonte vetëm paqe, siguri dhe stabilitet edhe për mbarë rajonin. Kësja rruge të drejtë dhe e vetmja e sigurtë po i shmanget edhe Tirana zyrtare, e cila më shumë po preferon të merret me çështje ideologjike, fetare dhe me interesa e politika tjera partiake e klanore të ditës se me çështjen e pazgjidhur shqiptare, zgjidhja e së cilës do të hapte rrugë për zgjidhjen e të gjitha çështjeve tjera…

Kam përshtypjen se edhe « heshtja » dhe « pritja » e mërgatës shqiptare duhet të përfundojë… Mendoj se është koha që mërgata jonë të vihet në « lëvizje » për mbrojtjen dhe përfaqëqsimin e kërkesave dhe të interesave të popullit shqiptar, veçmas të Shqipërisë së pushtuar…