TRAGJEDIA E GËRDECIT NJOLLË E PASHLYER E KLASËS POLITIKE NË SHQIPËRI!

“Në shpatin e malit Longs-Pik në Kolorado, gjenden mbeturinat e një lisi gjigant, specialistët pohojnë se ai ka qëndruar rreth 400 vjet. Kur Kolombo u vendos në Salvador, ai ishte një filiz i vogël. Gjatë jetës së tij të gjatë rrufeja e ka goditur katërmbëdhjetë herë, ndërsa stuhitë dhe ortekët e katër shekujve janë tërbuar rreth tij. Por ai qëndroi! Më në fund, një grumbull brumbujsh filluan ta dobësojnë insektet me kafshimet e tyre të vogla ia shkatërruan dalngadalë fuqinë e brendshme, gjiganti i pyllit, të cilin nuk mundën ta thajnë shekujt, nuk e thyen as rrufetë dhe stuhitë, u rrëzua nga sulmi i fortë i insekteve të vogla, aq të vogla sa që njeriu mund t´i mbysë me dy gishta.”! (Dale Carnegie)

Shkruan: Fadil SHYTI

Që nga fillimvitet nëntëdhjeta, të kohës së pas ndryshimeve në sistemin politik, që kur në Shqipërinë Natyrale, erdhën në pushtet forca të ashtuquajtura demokratike, për Shqipërinë Natyrale filluan rrebeshe të pandalshme dhe kjo krejt si rezultat i një mungese të një strategjie të vërtetë dhe largpamëse e afatgjate kombëtare, për ta bërë Shqipërinë - siç thoshin rilindësit tanë; “zonjë të rëndë”!

Fatkeqësi të pandërprera po e godasin kombin shqiptar, nga jugu vë veri, nga lindja në perëndim: që nga Vlora, Dibra, Kosova , kurse tani krisi adej nga Vora. Dhe, çka e bënë edhe më tej të hidhur faktin është se këto fatkeqësi që po na godasin si komb, po vijnë si pasojë e gabimeve të pandreqshme të klasës politike shqiptare, për më tepër se një dekadë…
Klasa politike shqiptare nga të gjitha kryeqendrat e saj: Tirana, Prishtina, Shkupi, Presheva dhe Podgorica, prej kohësh është duke bërë një gabim që mund të quhet më tepër se fatalitet: kjo klasë politike e etur për pushtet, jo rrallë - pa qoftë edhe duke e rrezikuar kombin, prej kohësh fatin e kombit - ardhmërinë e tij - pothuaj tërësisht ia ka lënë në duar faktorit ndërkombëtar.

Kujtoj, me këtë rast politikën pacifiste dhe jo rrallë herë qe dhe një politikë anarkiste përafërsisht, për një dekadë e projektuar nga klani dështues Rugova – Berisha. Kjo politikë, vendnumërimi dhe vetëshkatërrimi një pjese të madhe të atdheut i solli vetëm pritjen e dështuar të lirisë, përballë armiqve shekullorë sllavo-pushtues, ndërsa pjesës tjetër të atdheut, e cila dje ishte plotësisht e pavarur dhe sovrane, i solli fatkeqësi nga më të rëndat të papara në historinë tonë të lashtë dhe të re; e solli Shqipërinë në prag të luftës civile - vëllavrasëse dhe të shkatërrimit të shtetit në vitin famëkeq 1997.

Fëmijë në djepa… …fëmijë në arkivole

Klasa politike pacifiste dhe anarkiste, duke e mbjellë në popull frymën e jo tolerancës, të ngritjes e të nxitjes pro-et-kontra, të ideve dhe flamujve partiakë, bëri që në mes të shqiptarëve të hapen hendeqe dhe plagë që herë-herë dukeshin të pariparuara dhe të pashëruara. Mirëpo, këto marrëzi, intriga dhe komplote të sistemit shumë partiak, filluan të mbyllen nga fundi i viteve 90-ta, për më tepër kjo ndikoi pozitivisht, fuqishëm koha luftë – kur ne si komb i lashtë dhe i ri, si kurdoherë më parë u bashkuam ta përballojmë të keqen që na e ofruan armiqtë dhe puthadorët e tyre shqipfolës; në çdo cep atdheut.
Pas tri luftërave çlirimtare, më në fund, po dukej në horizont një dritë shprese për ardhmërinë e kombit tonë. Mirëpo, as pas kësaj kohe të vështirë, por të ndritur, përkundër faktit që në betim të tri ushtrive tona çlirimtare në hapësirat e viseve tona: Prishtinë-Tetovë-Preshevë, qe betimi ushtarak për ta çliruar dhe ribashkuar Shqipërinë Natyrale, megjithatë klasa politike e mashtruar nga qarqet euro-atlantike, bëri që as deri sot, dëshirat tona të mos realizohen; për ta bërë një Shqipëri të lirë, të përparuar dhe të ribashkuar!

…Përse ngjau dhe po ngjanë kështu?

Pikërisht për fajin e klasës politike shqiptare të të gjitha spektrave e ngjyrimeve politike…

Derisa, dje pacifistët pretendonin duke bërë zhurmë me të madhe se: “për këtë durim ndaj Serbisë, Maqedonisë dhe Malit të Zi, (Greqinë, mbase e kishin harruar fare se ekziston pra, çështja e pazgjidhur e Çamërisë) – bota do të na shpërblejë”, sot klasa politike shqiptare e ekzaltuar nga premtimet euro-atlantike për të hyrë në NATO dhe EU, po çirret deri në qiell që: “bota do të na shpërblejnë nëse ne heqim dorë nga identiteti ynë që do të thotë, nga Flamuri ynë, gjuha jonë, pse jo edhe nga kërkesa jonë shekullore për ribashkimin territorial të kombit, pra për ta bërë Shqipërinë një shtet në Ballkan dhe të pandarë me ricopëtime të reja… Kujtoj, këtu Mitrovicën, Dabëlldenin etj. etj.

Premtimet, gjatë viteve 90-ta, se do të shpërblehemi për ruajtjen e paqes në rajon, pacifistët i harruan, ato nuk u realizuan kurrë, për faktin se lufta megjithatë na përfshiu si komb, pavarësisht nga forma të ndryshme ajo i tejkaloi dhe kufijtë e trojeve të okupuara… Dhe, shi për këtë mashtrim të madh, kjo klasë politike jo vetëm që nuk dha përgjegjësi para popullit, por e ndihmuar nga qarqe reaksionare ndërkombëtare, menjëherë pas luftës së madhe arriti ta marrë përsëri pushtetin, pa shtet… Kjo, do të ishte gjysma e së keqes sikur kjo klasë politike edhe tani i ka marrë timonin e historisë, por tani disi kjo po tregohet më “e butë”, për faktin se ka krijuar aleanca “të reja” me udhëheqësit renegatë të luftës çlirimtare. Prandaj, si shpatë ende po qëndron rreziku mbi kokë që kjo klasë politike të mbytet sërish në vorbullat e premtimeve të kota nga bota euro- atlantike. Kjo, nuk do të përbënte aspak një brengë për shqiptarët, sikur në këto vorbulla të mos mbytet (të paktën për një decenie) dhe ardhmëria jonë e ndritur, si komb!

Kjo, qe një pasqyrim i thuktë sa i përket faktit që dje dhe sot po e lozë politika shqiptare pakurrizore “diplomacinë kombëtare” në raportet me faktorin ndërkombëtar. Gjithashtu, në këtë humnerë të zezë, mendoj mund të hyjë dhe fakti që sot dhe dje qeveritë e Tiranës, pranuan dhe po pranojnë me aq naivitet që pa asnjë mbulesë dhe pa asnjë logjikë kombëtare të bëjnë demontimin e gjithë atij armatimi gjigant, të cilin populli shqiptar e bëri dhe mbrojti me aq djersë dhe gjak!!!

- Në kohën, kur të gjitha shtetet fqinje po armatosen deri në dhëmbë, të përkrahur nga aleatët e tyre natyrorë dhe jo natyrorë, në kohën kur këto shtete ende po i mprehin dhëmbët të vërsulen si bishat, mbi trojet etnike shqiptare, për ta bërë fakt ri -copëtimin e tyre: Serbia, Maqedonia, Mali i Zi dhe Greqia, ende s´i kanë hequr duart nga trojet tona; kur çështja shqiptare po kërkon zgjidhje afatgjate – pikërisht në këtë kohë Shqipëria po vetëçarmatoset – kjo, për mendimin, tim do të thotë hiq më pak se TRADHTI KOMBËTARE!

Kjo, është një çështje tepër e ndieshme që kërkohet të zgjojë vëmendjen e çdo njeriu liridashës kudo në trojet tona etnike!

Janë thellësisht të pabaza arsyetimet se Shqipëria Natyrale do të fitojë duke bërë shkatërrimin e këtyre armëve, të cilat përbënin dje dhe përbëjnë sot dhe një garanci të pathyeshme përballë armiqve tanë shekullorë. Për Shqipërinë Natyrale, ato armë përbënin dhe përbëjnë mbrojtjen e sigurt nga egërsirat pushtuese sllave dhe një shpresë që një ditë të gjitha trojet tona etnike, do të çlirohen nga zgjedha e tyre.

Pas ngjarjeve tragjike në vitin 1997, që morën flakë për fajin e qeverisë të drejtuar nga S. Berisha, dihen ato të “famshmet” piramida të drejtuara nga mafiozët e lidhur me njëmijë e një fije pas qerres qeveritare; kur jetën e humbën mbi 3000 veta, kur mbetën invalidë të përjetshëm qindra të tjerë, kur shumë prej tyre përfunduan madje në çmendinë; mua personalisht më ka treguar një ish-ushtarak i vjetër, tani jeton me një pension, të cilin do ta quaja “ndihmë sociale”; pra, me brengë në zemër më thoshte: në spitalet psikiatrike kanë përfunduar 400 veta. Kjo, tragjedi e madhe kombëtare, iku dhe për këtë,  kurrë nuk u dënuan as u demaskuan fajtorët kryesorë, sepse Berisha ia hodhi fajin Nanos, e Nano ia hodhi fajin Berishës – kështu që: “faji mbeti jetim”!!!

Por, nga kjo lehtë mund të konstatohej kush qe fajtori: a i krijoi piramidat atëbotë opozita socialiste me në krye Nanon, apo i krijoi pozita “demokratike” me në krye Berishën. Këto dy personalitete tragjikomike të politikës shqiptare, në vend se të merrnin në përgjegjësi për gabimet e tyre – këta sharlatanë cinikë u shpërblyen nga populli me pushtetin e tyre efektiv dhe fiktiv; herë në pozitë e herë në opozitë!!!

Thënë, shul shqip – ata, erdhën në pushtet me ndihmën e qarqeve ndërkombëtare, mirëpo, për këtë fitore me cinizëm  i kanë falënderuar , zgjedhësit shqiptarë!!!

Ndonëse, këtu dhe mund të ekzistojë një mani politike në një pjesë dërmuese të tyre…

Ndërsa, tani pas ngjarjes tragjike në Gërdec, kur populli i asaj ane e pa luftën e fuqisë së një bombe atomike; S. Berisha e merr “guximin” dhe deklaron që: dështuam në qeverisjen e vendit, por nuk merr guximit e dorëzimit të pushtetit që menjëherë t´i hapë rrugë sqarimit të situatës atje, t´i hapë rrugë përgjegjësisë së tij personale dhe të tërë qeverisë së tij të korruptuar dhe të paaftë. Sipas S. Berishës, fajtorë për ngjarjen tragjike atje, qenkan shumë leva të shtetit, por jo dhe kryeministri i tyre!!!

-  Kjo është hiq më pak se poshtërsi politike në përpjekje tij për të mbetur më tej në pushtet për t´u dhjamosur mbi dafinat e përgjakura të Gërdecit dhe katundeve të tjera përreth...

Një psikolog i shquar amerikan, Dale Carnegie, në librin e tij " Psikologjia e suksesit 2 " , Prishtinë 2003,  f. 2007-  shkruan: “Në shpatin e malit Longs - Pik në Kolorado, gjenden mbeturinat e një lisi gjigant, specialistët pohojnë se ai ka qëndruar rreth 400 vjet. Kur Kolombo u vendos në Salvador, ai ishte një filiz i vogël. Gjatë jetës së tij të gjatë rrufeja e ka goditur katërmbëdhjetë herë, ndërsa stuhitë dhe ortekët e katër shekujve janë tërbuar rreth tij. Por ai qëndroi! Më në fund, një grumbull brumbujsh filluan ta dobësojnë insektet me kafshimet e tyre të vogla ia shkatërruan dalngadalë fuqinë e brendshme, gjiganti i pyllit, të cilin nuk mundën ta thajnë shekujt, nuk e thyen as rrufetë dhe stuhitë, u rrëzua nga sulmi i fortë i insekteve të vogla, aq të vogla sa që njeriu mund t´i mbysë me dy gishta.”!

Nga kjo mund të konstatoni dhe ju të nderuar lexues se : Shqipëria e cila u qëndroi me krenari aq e aq sulmeve armike, tani po ndeshet me një grumbull brumbujsh, mjerisht jo të ardhur jo vetëm nga viset tjera, por dhe nga viset e saja që dikur ishin tepër krenare!

Tani, kur po i shkruaja këto radhë të këtij shkrimi pikllim dhe revoltë, seç më erdhi në mendje poezia atdhetare e të madhit poet, Pashko Vasa,  shkodranit, i cili thoshte me pikëllim  dhe kushtrim tek poema madhore: O moj Shqypni:

O moj Shqypni e mjera Shqypni,

Kush të ka qitë me krye në hi!

Ke mbetur si lisi i rrëzuar për dhe...

E me këmbë kush donë të shklet...

E një fjalë të mirë, askush s´ta flet!

...............................................
Shqiptarë, n mes veti jeni tujë vra,

Në njëmijë çeta jeni shpërnda!

...................................................
Para se të humbet kështu Shqypnia,

Me pushkë në dorë , le të vdes trimëria!

Qëndro Shqipëri Natyrale!

Flaki pamëshirë brumbujt nga trupi yt, sepse Ty moj Kapedane e qëndresës shekullore, nuk e meriton kështu ta merr pa mëshirë, pandërprerë; goditjen e tyre mizore!

Suedi, më 22 Mars 2008