Në vend të përkujtimit...

Shkruan: Mehmet Bislimi

Këtu e tri vjet më parë!

Këtu e tri vite më parë, në gjirin e Kosovës u hapen dy varre! Kosova në gjirin e saj po mbanë dy bijtë e vet, të vrarë nga “paqeruajtësit!”, këta dy shpirtra kërkojnë drejtësi, dhe drejtësia ndërkombëtare, as sot e kësaj dite nuk e ka thënë fjalën e saj për këto dy krime të rëndë dhe tragjike për Kosovën e re!…

Këtu e tri vite më parë, “paqeruajtësit” ndërkombëtarë, në zemër të Prishtinës, vranë dy djem të ri shqiptarë, ua morën jetën atyre para kohe, dhunshëm, duke i goditur me plumb në ballë!... Fëmijët e tyre i lanë pa prindër, jetim për jetë…, prindërit e tyre i lanë pa bijtë e vet më të dashur, nuset e tyre i lanë pa të zot e vet, motrat e tyre i lanë me duar në gji, Kosovës ia hapën e dhe një plagë të rëndë, për me keq, popullit shqiptarë ia kujtuan kohët e liga kur pushtuesi gjakatar serb, bënte po të njëjtat vrasje- me plumb në kokë!…

Që nga atëherë e deri me sot, drejtësia ndërkombëtare, i ra vetëm njërit tel, atij që nxirrte melodi për ta, por jo edhe atij që nxjerr të drejtën në shesh: Ata u morën, kryesisht me ndjekjen e protestueseve, me ndjekjen e rinisë sonë të pakënaqur me gjendjen e përgjithshme, me ndrydhjen dhe ngufatjen e vullnetit tonë për të zbardhur krimin, për të zbardhur vrasjen, për të zbardhur të vërtetën! Kjo “drejtësi”, u mor me çështje krejtësisht terciare, që kaloi gati në suaza të një sarkazmi e ironie banale, madje duke iu ofruar edhe para “të gatshme”, “në dorë”, familjarëve të të rënëve!, në mënyrë që kjo çështje të mbyllet. Këtë kërkoi “drejtësia ndërkombëtare!”, nga familjarët e të rënëve, duka ua lënduar atyre edhe një herë shpirtin e plagosur rëndë, njëkohësisht, duke nxitur provokime të reja, duke irrituar dhe fyer gjakun e rinisë sonë, të cilin pretendoi ta “mbuloi” me lekë!

Drejtësia ndërkombëtare, deri me sot, nuk tregoi vullnet të mirë, që aktorët e krimit, pra vrasësit t’i nxjerr para gjyqit, t’i uli ata, në bankën e të akuzuarve për vrasje- me, apo pa paramendim, në fund të fundit kjo ishte vrasje! Kjo drejtësi, nga ana tjetër nuk hezitoi (as tani), që sa herë vjen kjo datë, apo muaji shkurt, të merret me Albin Kurtin, në mënyrë që ditën e 10 shkurtit të përgjakur me ngjyrën e kuqe të gjakut të rinisë sonë, ta mbulojë me ngjyrën e hirtë të dështimit të drejtësisë së saj, dhe të misionit të saj paqeruajtës!, njëkohësisht, me këtë duke dashur që vëmendjen e popullit tonë ta s’postoi tek viktima e kjo jemi ne...

Na e vranë, e na e shan,

Na i thanë tradhtar!

Nëno moj mbaj zi për djalë...

Paqe dhe drejtësi, nuk nënkupton: ta vrasësh një njeri, dhe vrasësit të shëtisin të lirë, ndërkaq nga ana tjetër, të vrarin, të dëmtuarin ta shash e akuzosh, madje ta nxirresh edhe para gjyqi nën akuzën:”Ëhë, Ti je ai që të kemi vrarë: përgjigju pra; pse të kemi vrarë, dhe na thuaj nëse je penduar që të kemi vrarë!”…

Një absurd i llojit të vet, që kalon edhe kufijtë etik të të gjitha kohërave. Kjo do të thotë se ende nuk kemi një Emil Zola për ta mbrojtur Drajfusin shqiptar!...

ë nga atëherë e deri me sot, populli ynë, nuk dëgjoi nga “paqeruajtësit” ndërkombëtare, të paktë një fjalë humane, etike, njerëzore, një fjalë të vullnetit të mirë ku do të sqarohej e vërteta, duke e pranuar atë, ashtu siç ishte e hidhur, e rëndë, e trishtuar, por e mbi të gjitha e vërtetë!, ata as sot nuk thanë atë që do duhej ta thoshin, ata nuk e patën guximin moral, që popullit shqiptarë t’i thoshin se: “Vrasja ishte një akt i shëmtuar, ishte një akt që nuk ka guxuar të ndodh, ishte një akt pa përgjegjësie, ishte një akt që lëndoi zemrat tuaja, por edhe tonat, ishte një akt jashtë çdo norme njerëzore, ishte një akt jopaqësor që dëmton rëndë forcat tona misionare- prandaj oooo popull shqiptar, në emër të drejtësisë, në emër të paqes, në emër të zotit- JU KËKROJMË FALJE !”...

... Jo ata nuk e thanë as këtë, sepse janë të zënë me procesin gjyqësor për ta quar drejtësinë në vend, duke i bërë gjyq viktimës!...

10, shkurt 2010