Çfarë po ndodhë me çështjen shqiptare?!

Shkruan: Xhemil Zeqiri

Fillimisht, shtroj pyetjen; çfarë po ndodhë me shqiptarët në   ish-Repupliken jugosllave të Maqedonisë? Kjo pyetje  ka qenë dhe po bëhet gjithnjë e  më aktuale prej pavarësisë së këtij shteti artificial.

-Dihet mirëfilli se gjatë sundimit të ashtuqujtur socialist në atë sistem të dhunës e të mashtrimit; -shqiptarët kishin pak të drejta dhe ato të drejta iu garantoheshin me kushtetutë, dhe ishte e keqja se, në praktikë ato të drejta kurrë nuk u realizuan, dhe në fakt ndaj shqiptarëve pushteti titist shvillonte një politikë të shtypjes e të diskriminimit  në të gjitha sferat e jetës.

Me pranimin e pavarësisë dhe me ndërrimin e kushtetutës “demokratike”, shqiptarët i humbën të gjitha ato të drejta dhe nga trajtimi shumicë ; që në fakt ishin, sipas politikës maqedonase u bën “brenda natës” minoritet.

-Këto ndryshime ndodhën dhe për shkak ndërrimit të  sistemit politik dhe të situatave të krijuara në Kosovë dhe në Shqipërinë Nënë.

Përpjekjet e luftës ilegale, që udhëhiqeshin nga organizatat ilegale shqiptare me në krye shtetin shqiptar, para viteve 90-ta, objektivat politike ishin që, shqiptarët si hap i parë drejt lirisë dhe ribashkimit të tyre të barazoheshin me popujt tjerë në ish-Jugosllavi, Ballkan dhe Evropë, në aspektet nacionale,  ekonomike, politike, ushtarake e të tjera fusha të jetës.

Këto përpjekje u përkrahën zyrtarisht pa rezerva nga shteti amë.

Siç theksova më lart, me ndryshimin e  sistemit në rajonin tonë ndryshuan dhe kërkesat e drejta të shqiptarëve dhe ndryshuan dhe format e kërkesave të tyre. Pas shumë vitesh, natyrisht që u bë e domosdoshme dhe ndryshimi i kësaj lufte.

Vendin e kërkesave për barazi nacionale,; sociale, ekonomike , ushtarake e të jera që i shërbejnë përparimit dhe zhvillimit tonë, këto kërkesa u zëvendësuan me kërkesat e një lufte ideologjike, sipas orekseve dhe llojeve të partishmërisë, pastaj sipas ideologjisë e orekseve të sekteve fetare , konsideroj që, pikërisht këtu qëndron e gjithë fatkeqsia jonë që politikanët shqiptarë, pavetdijshëm apo pa dashje ranë në grackat e armiqve tanë shekullorë. Dhe,  natyrisht tani jemi  dëshmitarë të kohës se si po zhvillohen ngjarjet, në dëm të çështjes sonë gjithëkombëtare.

-Pra, përçarjet partiake në trojet tona, të nxitura nga politikanët që ishin shkolluar në shkollën e Kumrovcit i devjuan kërkesat tona.

 ...Dhe, e tërë filozofia e tyre dinake qe: të injorohen kërkesat e drejta gjithëkombëtare dhe të kalohet në kërkesa të tjera sekundare, siç janë integrimi ballkaniko-evropian e të tjera...

Dhe , i tërë potenciali i kësaj lufte u drejtua kundër partive e grupimeve  politike brenda-shqiptare dhe jemi dëshmitarë se këto marrëzira po ndodhin deri sot: -ja, PD-ja  dhe PS-ja, në Shqipërinë administrative, PDK-ja, me AAK- në Kosovë, dhe PDSH-ja,  kundër BDI-së,  në Maqedoni. Pra, e keqja qëndron në faktin se, partitë shqiptare nuk po merren me zgjidhjen e çështjes shqiptare, por me ngatërrimin edhe më tej të kësaj çështjeje apo me cinizëm tiranik; po përpiqen për harrimin e saj. Dihet mirëfilli se të tëra këto probleme i krijuan dhe po i krijojnë liderët politikë dje “në krye” me I. Rugovën, kurse tani me në krye -të  pakrye të Sali Berishës.

-Kemi ardhur në gjendje të tillë që,  edhe pas tri luftërave të zhvilluara ne shqiptarët nuk arritëm dot që të vendosim një  politikë të drejtë  gjithëkombëtare.

Por, megjithatë jam i shtrënguar të theksojë që, faji kryesor i kësaj politike të prapë anti-kombtare duhet të kërkohet në shtetin amë-Shqiperinë , sepse, që prej kur u formua PD- ja nga Sali Berisha shqiptarët janë  në konflikt n´mes veti e jo me pushtuesit e tokave tona. Mjerisht, po këtë rrugë të pakrye e ka ndjekur kurdoherë dhe “rahmetlia” , Ibrahim Rugova me LDK-n  e “famshme” të tij; po këtë rrugë po e  ndjekin tani dhe pasuesit e tij. Duke bërë këtë, i kanë bërë dhe janë duke iu bërë shërbime të mëdha Serbisë dhe shteteve të tjera sllave. Pa dashur këtu t´i rehabilitoj as  t´i mbrojë  as kundërshtarët e tyre “opozitarë”,  apo aleancistë.

Mendoj se,  pa u ndryshuar situata në Shqipëri, në favorin e shqiptarëve drejt unitetit brenda-shqiptar; nuk do të ndryshojnë as situatat e konflikteve partiake dhe fetare ndër-shqiptare.

I druaj më së keqes sepse, nuk po kanë të ndalë këto konflikte ideologjike; partiake dhe fetare dhe mund marrin përmasa të paparashikuara  që bartin në vete rreziqe të mëdha për Shqipërinë Etnike.

-Me këtë rast po e theksoj një shembull: këtë ashtuquajtur, “pavarësi” e  Kosovës, nuk po e njohin as kështu siç është e gjymtuar siç është , gjithë ato shtete me fe islame , për faktin se siç gjykojnë ata:  -sepse, ne  jemi miq me amerikanët dhe evropianët , pra jemi aleatë me anti-islamistët; kurse, në anën tjetër Israeli nuk e njeh Kosovën, duke na quajtur ne shqiptarëve fundementaistë islamikë, e të tjera pengesa të ngjashme po kemi ne, si komb.

Ja, pra sa keq na ka zhytur kjo politikë aspak e menqur e politikanëve të sotëm.

Për t´u përmirësuar e për të marrë së mbari kjo politikë, që deri tani është me atribute të errëta antikombëtare; që,  qe njëzetë vjet po udhëhiqet nga këto parti që përmendëm më lart doemos duhet t´ua bëjmë ADN- n, pra, t´ua kontrollojm gjakun e liderëve politikë , sepse sipas mendimit tim –këtu, nuk është  dicka në rregull...

-Ndonëse, për këtë jam i vetëdijshëm se është ca e vëshirë  të bëhet sepse, Shqiperinë tani po e sundon me mashtrime e dhunë  mafia e klanit të Zemunit dhe e klanit të Fazlliqit, për të cilin pa hezituar Saloja e thotë hapur se e kam  mik.

 -Ndërsa, njëkohësisht nuk ngurron t´ i kërcënon opozitarët që edhe ju  keni lidhje biznesi me të...

Ndërsa, si pasojë e kësaj maskarade politike, kudo në trojet tona etnike, UNMIK-u dhe EULEX-i, si miq të përbetuar të Serbisë, po sundojnë poashtu me mashtrime e dhunë në Kosovë.

Prandaj, kombi ka mbetur realisht-fatkeqësisht, pa një udhëheqje të fuqishme që do ta drejtonte drejt fitoreve dhe përparimit e ribashkimit  të shtetit shqiptar.

Një opozitë të fuqishme shikuar nga aspekti i aspiratave gjithëkombëtare, konsideroj se, padyshim është Lëvizja Vetëvendosje; mirëpo nëse kjo lëvizje vizionare dhe sypatrembur nuk do ta ketë përkrahjen e duhur të të gjithë shqitparëve, mund  të themi se, sot o nesër çështjen shqiptare po e merr lumi.

Kur i shtojmë kësaj plus politikën anti-shqiptare, ekperimentale kinse globaliste ballkanike dhe më tej...-që “aleatët besnikë” evropianë e kanë për qëllim vetëm shkatërrimin e kombit më të lashtë  dhe njëkohëisht më të ri në Evropë.

-Por, tani e shtroj pyetjen që secilit shqiptar atdhetar; duhet t´ia vret ndërgjegjen: a mund ta durojmë gjatë këtë gjëmë që po i kanoset kombit tonë?! A mund të mos bëjmë diçka të mirë për atë të uruar Shqipëri-siç thoshin rilinësit tanë të mëdhenj?!

O, sot o kurrë!

Atdheu në rrezik!

Kopenhagë 10 shkurt 2010