Gjykata malaziase duhet t'i shpallë të pafajshëm të 17 të akuzuarit

Eshtë koha e fundit që qeveria malazeze por edhe gjykata malaziase të bëjë korrekcione të nevojshme për të dëshmuar se janë parimor në përcaktimet e tyre deklarative, për të marrë një vendim shumë të arsyeshëm për lirimin e 17 të pafajshmëve nga çdo përgjegjësi, meqë ata asnjëherë dhe në asnjë çast nuk kanë rrezikuar jetërat e qytetarëve tjerë, as me shkrepjen e një plumbi të vetëm.

Shkruan : Agim Vuniqi

Lajmi për dënimin e shqiptarëve në Mal të Zi , respektivisht mbrojtjen në liri të 16 burgosurëve, njëri mbetet akoma i ngujuar, ishte më tepër farsë politike se sa ndonjë vendim gjyqësor i bazuar në fakte. "Të burgosurit janë dënuar me 51 vjet heqje lirie me akuzë së kanë përgatitur kryengritje të armatosur në Malësi, me qëllim të krijimit të trojeve etnike shqiptare.Të gjithë të arrestuarit janë lëshuar të mbrohen në liri, me përjashtim të Dodë Lucaj nga SHBA-të, i cili u dënuar më 6 vjet burgim, që do ti vuaj në burgun e Podgoricës.(burimi: www.telegrafi.com),  Ata Gjykata i shpalli fajtor, por duke ua lehtësuar vuajtjet e shkaktuara në burgun e Podgoricës dhe takimin me familiarë, për tu mbrojtur në liri kjo duhet të jetë një shtytje e mëtejme për të kërkuar drejtësi të njëmendët. Përpjekja titanike e shumë bashkëvendasve që jetojnë në Amerikë për lirimin e tyre, ishte një akt shumë njerëzor dhe solidarizues me vuajtjet e tyre dhe të familiarëve të tyre.

Ky vullnet para së gjithash liridashës qytetar, por edhe demokratik, ishte i përmbushur edhe me një cilësi të lart kombëtare dhe ishte shprehje e miqësisë së përhershme shqiptaro-amerikane në kërkesat e arsyeshme të tubuarëve për drejtësi, të shprehura përmes demonstratave të qeta para OKB-së në New York dhe para Shtëipsë së Bardhë në Washington D.C. dhe jepnin sinjale të mjaftueshme pakënaqësie administratës së Bushit, për  vendimet absurde të Podgoricës, duke shprehur mllefin e arsyeshm ndaj qeverisë malaziase, e cila zvarriti këtë proces shumë hileçar. Washingtoni zyrtar njohtohej vazhdimisht me vuajtjet dhe peripecitë e të burgosurëve, të cilët kishin pasur guximin të kërkonin haptas më shumë të drejta për shqiptarët në Malësi, të cilat gjithsesi janë të cunguara, edhe me projektin e decentralizmit, por edhe stagnimin në zhvillim të Malësisë, që ka për qëllim zbrazjen definitive të saj, në pamundësi të ekzistencës dhe mbijetesës biologjike.

Farsa me armë dhe inskenimi i ngjarjeve si dhe dhe përpjekja për t'i dhënë përmbajtje aspak reale, duke e ndërlidhur me terrorizëm nuk ishin aspak të qëlluara, meqë të ngarkuarit me një akuzë të tillë nuk janë anëtarë të ndonjë organizate terroriste, dhe nuk kanë ndonjë sponzorues-shtet për të ndërmarr ndonjë akt që do të rrezikonte jetërat e njerzëve. Në rast se shteti dështon për të realizuar qëllimet e drejta dhe demokratike ndaj qytetarëve të saj, për më tepër liri individuale dhe kolektive, nuk mund të interpretohen si përpjekje për terrorizëm, edhe po që se ata mbanjë në shtëpitë e tyre armë. Kjo është e drejtë e tyre për t'u vetëmbrojtur nëse aparati shtetëror vazhdon me një politkë ç'njerëzore ndaj qytetarëve të saj, praktikë e deritanishme  e praktikuar, e njohur për dhunën shtetërore ndaj shqiptarëve gjatë historisë. Në raste të tilla është i pranueshëm edhe koncepti i vetëmbrojtjes si alternativë e vetme e shpëtimit të jetërave të njerëzve të pafajshëm dhe civil, duke mos lejuar që të shkilet dinjiteti njerëzor dhe mbrojtja e pronës, si e drejtë e patjetërsueshme dhe univerzale.

Nuk është ky rasti i parë që shqiptarët janë shkelur gjatë historisë dhe asnjëherë nuk kanë gjetur mbrojtjem nga shteti, përkundrazi atyre u është mohuar çdo e drejtë njerëzore dhe fetare, ngase u është rrezikuar siguria dhe jeta. Eshtë koha e findit që qeveria malazeze por edhe gjykata të bëjë korrekcione të nevojshme për të dëshmuar se janë parimor në përcaktimet e tyre deklarative, për të marrë një vendim shumë të arsyeshëm për lirimin e tyre nga çdo përgjegjësi e të pafajshmëve, meqë ata asnjëherë dhe në asnjë çast nuk kanë rrezikuar jetërat e qytetarëve tjerë, as me shkrepjen e një plumbi të vetëm. Për të harruar çoroditjen kolektive të malazezëve, të cilët u shkaktuan shumë vuajtje fqinjëve në ish Jugosllavi, duke shkrepur gjylet e artilerisë në Dubrovnukun historik, por edhe me përfshirjen e shumë policëve në ekzekutimin e shqipatërve nga Kosova, të cilët të pafuqishëm kërkonin strehim në Mal të Zi, janë fakte të pamohueshme të përfshirjes së shtetit në aktet e dhunës shtetërore dhe likuidimit fizik të personave të pafajshëm. Rasti i të 17-ve le të jet një shpresë dhe sinjal se shteti malazez do të largohet definitivisht nga logjika nacionaliste, duke liruar të 17 shqiptarët nga çdo akuzë, duke i shpallur ata të pafajshëm, me këtë qeveria e Malit të Zi do të dëshmonte se është e gatshme të vazhdoj rrugën e reformave dhe përshpejtimin e anëtarësimit të saj në strukturat evro-atlantike, kjo do të ishte përmbushje e detyrimeve ndaj të gjithë qytetarëve në Mal të Zi, pa përjashtim.