Republika Federale e Shqipërisë dhe kultura politike

Kosova sipas gjasave nuk do të mund të anëtarësohet në OKB, në BE, në OSBE dhe në një varg strukturash ku parashihet konsensusi, respektivisht shumica absolute. Mbetet varianti i shpalljes së aderimit në fillim në Unionin me Shqipërinë, e më pas në shndrrimin e tij në Federatë shqiptare (Republika Federale e Shqipërisë), për të kaluar këto pengesa që krijon sistemi aktual ndërkombëtar.

Shkruan : MR. Sadri RAMABAJA

Me nocionin kulturë politike zakonisht nënkuptohen të ashtuquajturit "faktorë të butë" të politikës si: mendimi politik, paraqitja dhe vlerat. Këta faktorë e bëjnë një shoqëri të dallojë prej një shoqërije tjetër, i japin identitetin e saj. Natyrisht fjala është për mentalitetin kolektiv, që është i vetkuptueshëm nga ndërdija dhe aftësitë përceptuese, e që së bashku shenjojnë identitetin e bashkësisë. Në këtë kuadër vije edhe deri te formimi i identitetit nacional me shenjat identifikuese të kulturë së tij politike. Kultura politike gjermane i takon të ashtuquajturë s "familje e madhe" e demokracisë liberale perendimore dhe ajo trajtohet si njëra prej kulturave më të etabluara.kështu është edhe me atë, frënge, angleze, italiane … Prandaj sot mund të flitet për kulturën politike angleze, atë gjermane, franceze etj. Por a mund të flasim qoftë edhe sot, për një kulturë politike shqiptare të etabluar?

Krijimi i shtetit shqiptar tek në fillim të shëkullit XX dhe atë me një shtrirje në jo më shumë se 50% të hapësirës etnike, na ka bërë sot të jemi kombi më i ndarë në Evropë. Ndërkaq krijimi i shtetit të dytë shqiptar ne një pjesë të Dardanisë antike, ka premise të panjohura për qoroditje në rrafshin e kulturës politike të kombit. Ky fakt ka lënë gjurmë të ndjeshme edhe në kulturën tonë politike. Ndarja për një kohë të gjatë nga tërësia kulturore që i përkisinim historikisht, solli një shtresim të ri kulturor, që ishte si pasojë e konvertimit konfesional të një pjese të madhe të kombit. Laryshija e ndjeshme në rrafshin konfesional, gjithashtu ka vulën e vet në sferën e kulturës politike.

Ishte merita e rilindasve tanë që kultura politike shqiptare pas një nate të gjatë nën Perandorinë Osmane, që sërish iu rikthye burimit. Elita kulturore dhe politike e asaj epoke madje po i vinte themelet e një kulture politike burimore shqiptare. Me vendosjen e monarkisë zogiste dhe më pas "diktaturës së proletariatit" , kultura politike shqiptare sërish u devijua nga shtrati i saj burimor. Ndërkaq nata e gjatë e errësimit të ndërgjegjes në pjesët e pushtuara të hapësirës shqipatre, tashmë kishte ndrruar velenxat e orientit me zhgunin sllav, vrazhdësia e të cilit vazhdon të ndjehet edhe sot në komunikim qoft në Kuvend, në mediat elektronike dhe ato të shkruara, apo në institucione tjera.

Popujt që kanë pas fat të ngjashëm me atë të popullit tonë, në strategjinë e tyre politike kanë përpunuar edhe elementet e kulturës politike që ndikojnë në unitetin politik dhe startegjik. Gjermanët tek pas hartimit të kushtetutës së parë të shtetit të ribashkuar, pas zhbërjes së ish RFGJ, flasin për të ashtuquajturin process rrumbullaksues të kulturës politike gjermane. Ne, duke qenë se edhe sot vazhdojmë të jetojmë të ndarë në disa shtete, realisht nuk mund të themi se kemi kulturë politike unike. Kjo u pa edhe gjatë burbujës (me arsye o pa të është çështje që kërkon analizë më të gjatë) që shoqëroi shpalljen e pavarësisë së Kosovës. Psh. nëse në mediat e Tiranës, qoftë në debate me ekspertë, qoftë në biseda me qytetarët e rëndomtë, roli historik i UÇK-së për të ardhur deri te ky qast historik për kombin në tërësi, theksohej me krenarinë e ligjëshme, e që burim ka kulturën politike dhe hierarkinë e vlerave që imponon kjo kulturë, në ato të Kosovës ky rol ishte për të mos thënë i paveneruar, atëherë krejt i zbehtë. Madje jo rrallë kjo hierarki u karikua si është më keq!

Për rrethanat tashmë të njohura, shqiptarët, edhe për një kohë, do të vazhdojnë të bëjnë jetë të ndarë. Shqipëria etnike do të vazhdojë të përdoret si nocion, që ngërthen në vete gjakimet politike të një lagjeje politikanësh dhe publicistësh të selitur nga fryma dhe guximi qytetar që kishin rilindasit tanë. Ndërkaq elita politike shqiptare, si tërësi, vazhdon të mbetet e mbërthyer në zingjirët e varësisë së mendësisë politike evropiane, që po vazhdon të jetë e ndikuar nga agresiviteti i diplomacisë serbe, duke e trajtuar edhe sot e kësaj dite Shqipërinë etnike si element destabilizues të rajonit etj.

Atyre iu hidhen në rrugë lloj lloj pengesash dhe iu pamundësohet të bëjnë kapërcimet përmbajtësore, në rrugë drejt unifikimit mbi parimin shteti-komb. Prandaj shpiken teori mbi të ashtuquajturin poliidentitet shqiptar! Prandaj yshten gjakimet për krijimin e identiteteve politike, që për bazë na paska Dardaninë antike! Prandaj eksperimentohet me idetë për multietnicitetin funksional etj. etj.

Zatën tri kufizimet e famshme të Grupit të kontaktit - tri Jo—të duket se kanë burimin në këtë filozofi mendimi. Sidoqoftë rrjedha logjike dhe historike e ngajrjeve, tashmë po merr drejtimin e vet. Federata shqiptare duket të jetë process i pashmangshëm. Në këtë plan, për habi, do të kontribuojnë edhe kundërshtarët tanë që tashmë kanë hequr maskat. Kosova sipas të gjitha gjasave nuk do të mund të anëtarësohet në OKB, në BE, në OSBE dhe në një varg strukturash ku parashihet konsensusi, respektivisht shumica absolute. Mbetet varianti i shpalljes së aderimit në fillim në Unionin me Shqipërinë, e më pas në shndrrimin e tij në Federatë shqiptare (Republika Federale e Shqipërisë) që kalon këto pengesa reale të rrafshit të marrdhënjeve ndërkombëtare për të kaluar këto pengesa që krijon sistemi aktual ndërkombëtar.


Selitja e mendimit dhe kulturës politike konform interesave kombëtare, do të ishte pikërisht në donbi të rrumbullaksimit të procesit, që nesër të mund të flasim për kulturën politike unike shqiptare."Boni" përmes kalimit në "Berlin", siç e vertetoj koha nuk rikthej asesi epokën e "Ëeimar-it". Shqipëria e natyrshme, po, po na shkaktoka përmbysjen e globit! "Berlini", duke e shndrruar Gjermanin në një kolos ekonomik dhe njëkohësisht në një motor real të zhvillimeve të gjithëmbarshme po e rikthen Evropën në pozicionet që i kishte në prag të LDB. Shqipëria e natyrshme po na cartkërka botën sllave dhe me këtë aleancën e natyrshme euro-aziatike! Përkundrazi, një Shqipëri e natyrshme, respektivisht Federata shqiptare në këtë rast, padyshim se do të luaj një rol të ngjashëm përafrues në Ballkan dhe më gjërë. Një Shqipëri e natyrshme do të shndrrohej fare lehtë në promotore e zhvilimeve pozitive të rajonit, duke kontribuar ndjeshëm edhe në rafshin interkulturor ndërevropian dhe atë ndërkontinental.

Kultura politike shqiptare do të duhej më në fund të çlirohej nga fryma e inferioritetit dhe servilizmit. Ato janë rroba të huaja për të. Tashmë mundësitë po krijohen. Mbrojtja e subjektit dhe tërësisë së Shqipërisë së natyrshme do të duhej më në fund të shndrrohet në kredo politike, pjesë e mbrojtjes së subjektivitetit kulturor personal. Kjo logjikë duhet t'i kundërvihet logjikës së strukjes dhe t'i shërbejë më në fund "çlirimit të energjive" të identitetit kombëtar