Pushtete përmbys

Shkruan : Çerçiz Loloçi

Përplasja më e re e Presidenti të Republikës Bamir Topi me Kuvendin e Shqipërisë të prirë nga Jozefina Topalli më pak se sa bllokim i veprimtarisë së Gjykatës së Lartë flet më së pari për vazhdimin e marrëzive politike të drejtuesve më të lartë të insitucioneve shqiptare si edhe për mungesën e një vizioni të qartë për reformimin e sistemit të drejtësisë.

Rrëzimi i pesë kandidaturave të Presidencës (kompetencë e drejtpërdrejtë e këtij institucioni, ndërsa parlamenti voton vetëm e thjesht politikisht), nuk do të thotë aspak se është rrëzuar vetë Presidenti.

Të tilla rrëzime kanë ndodhur edhe me ish presidentë të tjerë, pavarësisht se spiker i Kuvendit mund të ketë qenë Arbnori, Gjinushi, Dokle apo Pëllumbi dhe presidentë në detyrë kanë qenë Berisha, Meidani apo Moisiu. Por edhe nga kjo procedurë e rëndomtë nuk mund të mos vësh re protagonizmin e panevojshëm të vetë presidentit, të kryeparlamentares, të kryeqeveritarit dhe të shumë krerëve të tjerë, përfshi edhe të atyre të opozitës Natyrisht kanë qenë të rralla rrëzimet dhe keqkuptimet kur kryeministri, kryeparlamentari dhe presidenti i kanë përkitur një force politike (siç janë aktualisht të Partisë Demokratike: Berisha, Topalli dhe Topi), por në rastin më të freskët të tre drejtuesit e institucioneve sillen sikur këto të mos jenë organe kushtetuese, sikur të mos kenë rregulla e procedura për të adminsitruar pushtetet dhe postet respektive.

Presidenti i Republikës, pasi është gjendur përballë rrëzimit të pesë kandidaturave dhe pasi ka marrë bekimin e dy ambasadorëve, ka ngritur një komision të posaçëm juristësh për të selektuar pesë gjyqtarë të tjerë që do të shkojnë në gjykatën e nivelit më të lartë. Kryeministri i prekur nga moskonsultimi prej presidencës duket se do të ruajë sërish të njëjtin qëndrim, pra rrëzimin për herë të dytë, ndërsa Jozefina Topalli do të vazhdojë t’i mbajë kandidaturat e reja në kasafortat e komisoneve parlamentare dhe do të bëjë grafikun e “sëmundjeve” të saj si dhe të Fatos Bejës.

Ndërkohë edhe opozita që nuk mbetet pas kësaj farse, ajo do të vazhdojë të mbrojë kandidaturat e reja dhe zotin Bamir për aktin e pritshëm nga mazhoranca parlamentare. Situatë më komike vështirë se mund ta gjeje në një vend tjetër, qoftë fqinj apo më gjerë!

As Bamir Topi, as Jozefina Topalli, as Sali Berisha dhe as Edi Rama duket se nuk dalin dot nga ky qark i mbyllur: propozim dhe rrëzim kandidaturash, teksa do të duhej të ndërmerrnin një refomë të thellë në drejtësi, përfshi edhe reformimin e Gjykatës së Lartë.

Nuk është sekret të thuhet se reformat e deritanishme, më pak se sa përpjekje për t’iu përshtatur standarteve të NATO-s apo të Bashkimit Europian, kanë qenë dhe vazhdojnë të jenë thjesht dhe vetëm vende të reja pune për maxhoranca që këmbehen një herë në katër vjet. Në këtë kuptim duket e vjetër dhe e tejpërdorur pozita dhe opozita, staf-shpurat e të gjitha insitucioneve, teksa rreth 60 për qind e shqiptarëve ka kohë që rri larg kutive të votimit dhe që parlajmëron një braktisje masive në zgjedhjet e përgjithshme parlamentare të 2009-ës.