KËSHILLI ORGANIZATIV I KUVENDIT MBARËKOMBËTAR

PROJEKT- TEZAT E FINALIZIMIT TE BASHKIMIT KOMBËTAR TË SHQIPTARËVE

(Tezat Themelore - projekt - për Kuvend Mbarëkombëtar)

Kuvendi Mbarëkombëtar, me delegatë, të mandatuar nga krejt trojet shqiptare dhe Diaspora, me praninë edhe të të ftuarëve - deputetë e zyrtarë, përfaqësues të partive politike e shoqatave atdhetare, intelektualë veprimtarë të çështjes kombëtare, studjuesë të huaj, personalitete e diplomatë, përfaqësuesë të organizmave ndërkombëtare, të akredituara në Tiranë, - mbasi diskutoi rreth Fjalës-Apel, të mbajtur nga Përaqësuesi i Këshillit Organizator, zgjodhi ASAMBLENË KOMBËTARE, miratoi njëzëri STATUTIN e saj, TEZAT THEMELORE TË FINALIZIMIT TË BASHKIMIT KOMBËTAR SHQIPTAR dhe MEMORANDUMIN drejtuar organizmave ndërkombëtare, shteteve dhe ambasadave kryesore, me objektivin madhor : konceptimin, orientimin, organizimin dhe drejtimin unik të Lëvizjes së Bashimit Kombëtar të Shqiptarëve, deri në krijimin e një shtet-kombi të vetëm në territoret ku ata banojnë prej shekujsh në Ballkanin Perëndimor.

Pika e referimit, e orientimit dhe e veprimtarive të gjithanshme të kësaj Lëvizjeje, mbetet ideja, ende e parealizuar, e shpallur prej Kuvendit të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit, se : "Të gjitha krahinat e Shqipërisë, e mëmës tonë të dhimbshme e të dashur, të ndara në vilajetet e Kosovës, të Shkodrës, të Manastirit dhe të Janinës, përmblidhen në një shtet të unifikuar..." (Abdyl Frashëri, dhjetor 1880).

- Ky Kuvend Mbarëkombëtar, përfaqësues i shoqërisë civile të organizuar, i opinionit mbarëshqiptar, i popullit që bën historinë, me vullnet atdhetar të palëkundur, kërkon ngritjen edhe të politikave zyrtare shqiptare në nivelin e problemeve dhe e interesave të zgjidhjes së çështjes kombëtare, e përpunimit dhe implementimit të asaj politike që shpreh hapur, qartë, lirshëm e me vendosmëri objektivat maksimale për zgjidhjen e "çështjes shqiptare" në Ballkanin Perëndimor, që përbën dhe çështjen tonë madhore kombëtare si dhe nyjen gordiane të stabilitetit në Ballkan.

Shteti i sotëm i shqiptarëve, Republika e Shqipërisë, e kufizuar nga të tri anët tokësore me pjesët e coptuara të trupit të vet, të rrëmbyera nga agresorët fqinjë, vasalët ruso-anglo-francezë, mbështetur në parimet e mëdha të demokracisë dhe humanizmit, duhet të rikthehet në normalitet, në të mirë të vet dhe të vetë fqinjëve, në pëputhje edhe me vetë strukturën e Evropës si Bashkim i shtet-kombeve.

- Ky Kuvend është në linjën e nismës së parealizuar Kadare-Qose-Tartari (1991), të Tetova-1 e Tetova-2 (1992), të Tubimit Parakuvëndor në Tiranë (1993), të Kuvendit të Intelektualëve shqiptarë për Çështjen Kombëtare në Stamboll (25-28 nëntor 1995); dhe synon të konkretizojë e konsolidojë "Muajin e Kultrurës Kombëtare", sloganet "Një Komb, një histori!" e "Një Komb, një qëndrim!". Duke u nisur nga sllogani "Një komb, një qëndrim", të shkojmë drejt sendërtimit të idesë "Një Komb, një shtet".

- Kuvendi Mbarëkombëtar vendosi që TEZAT THEMELORE të jenë orientimi bazë, pikëmbështetja, pikëreferimi dhe kriteri, matësi i krejt veprimtarive të organizuara në trojet shqiptare, të institucioneve, politikave dhe diplomacisë zyrtare, të inteligjencies, të partive politike e shoqatave, të medias, diasporës dhe të çdo shqiptari me zemër të bardhë.

I. GJENDJA E SOTME E "ÇËSHTJES SHQIPTARE"

- 130 vjet pas Lidhjes Shqiptare të Prizrenit (1878), 96 vjet pas shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë (1912), Kombi Shqiptar ende mbetet kombi i përpjestuar për gjashtë.

Na ka munguar strategjia si t'i qasemi realizimit të aspiratës shekullore dhe nuk e kemi kundruar e shtruar atë si një "nyje gordiane" të vetme.

Prandaj sot kemi :

Një Shqipëri kombëtarisht të cunguar;

Një Kosovë protektorat, gjithashtu të coptuar e me status të pakonsoliduar;

Luginën shqiptare të Preshevës, koloni të Serbisë;

Një entitet shqiptar në “Maqedoni” nën sundim kolonal sllavo-maqedonas dhe të pa bashkuar politikisht;

Një komunitet shqiptar në Mal të Zi, kombëtarisht të paemancipuar;

Një Çamëri, po thuaj se të harruar;

Toplicën të boshatisur prej banorëve autoktonë shqiptarë (1878);

Një Sanxhak që gati po e humbet gjuhën amtare dhe identitetin shqiptar;

Miliona shqiptarë në Turqi, gati të asimiluar;

Një mërgatë shqiptare, të fuqishme, paksa të hallakatur prej grupimeve të pozicionuara politiko-partiakisht;

Një politikë e diplomaci shqiptare kombëtarisht ende të paunifikuar e të paformësuar njëmendësisht.

- Trojet etnike shqiptare, të aneksura ushtarakisht nga shtetet fqinjë, për gjatë gjithë kufirit tokësor, pushtime të sanskionuara edhe me traktate ndërkombëtare, janë mirëfilli koloni.

Kërkesa për dekonolizim dhe ribashkimin e tyre me shtetin-amë i përket Rezolutës Nr.2965 (1974).të Asamblesë së Përgjithëshme të OKB-së, Komitetit për dekolonizimin, i cili obligohet të përkrahë e të mbështesë moralisht e financiarisht edhe Lëvizjen e shqiptarëve, ashtu siç bën ai edhe për tërë organizmat çlirimtare të kombeve të tjera.

Republika e Kosovës hyn në kategorinë dhe radhën e atyre mbi 120 shteteve që u krijuan pas shkatërrimit të perandorive koloniale.

- Akt-akuza jonë kombëtare e përpjekjeve barbare për shkombëtarizim, genocid e diskriminim, është gjerësisht e faktuar dhe e dokumentuar.

Ato fillojnë që me traktatin "Zakonik Stefana Dushana" të sllavëve mesjetarë, me "Megaliidhenë" dhe legjendën greke të "Vorio Epirit" pas revolucionit të vitit 1821, me "Naçertanien", "Shpërnguljen e arnautëve", "Problemin e pakicave në Jugosllavi" e memorandume akademikësh të indoktrinuar; me thirrjet makabre, si prej njerzish të egër të xhunglës ("Ubij, Zakolji, da shiftar ne pastoji"), me ekspedita hanibaleske çetnikësh e andartësh, me kërcënime për konvertimin e besimit, emërtimin e shqiptarëve si "turqë", "myslimanë", "torbeshë", "shiftarë" dhe vënien e prapashtesave sllave në mbiemrat shqiptare, e të tjera.

Nipërit e fqinjëve tanë, të humanizuar e të demokratizuar një ditë, do të skuqen për të kaluarën e shteteve të tyre, që kanë vepruar kaq barbarisht dhe me një shovinizëm paprecedent për çdo “caus belis”.

- Në njohjen dhe mbështetjen e kauzës së shqiptarëve për bashkim janë edhe shumë zëra të huaj, gjithënjë e më të fuqishëm siç janë deklarmet e kongresmenit Dana Rohrabaker: "Shtetet e Bashkuara nuk duhet të përdorin standarte të dyfishta kur shtrohet çështja e të drejtës së popujve për vetëbendosje,... Populli i Kosovës nuk dëshiron të jetë pjesë e Sërbisë, ...ai ka plotësisht të drejtë të vendosë për fatin e tij"; dhe "Shqipëria e Madhe nuk mund të ndalet. Shqiptarët do të duan të lidhen me Shqipërinë. Kjo është në psikikën e tyre dhe bota do të duhet të përballet me këtë. Kufijtë e Ballkanit do të ndryshojnë" (Martin Shlezinger, Qëndra e Studimeve të Evropës Jugë-lindore "Wilson" - SHBA) e të tjera.

II. KOSOVA - PROJEKTI KOMBËTAR IMEDIAT MË SERIOZ

- Kosova shqiptare, aktuale, ashtu, ende po e cunguar prej asaj historikes, vatra e shquar e atdhetarizmit, detashmenti pararojë i organizuar i përpjekjeve për liri, pavarësi e integrim kombëtar, dëshmi e vitalitetit, qëndrueshmërisë dhe mbijetesës kombëtare (struge le for life), si shtet i ri, i pavarur e sovran, është hallka kryesore në zinxhirin e bashkimit kombëtar të shqiptarëve. Me vullnetin politik të popullit sovran, ajo premton të jetë dhe "dallëndyshja e parë" e bashkimit me shtetin-amë.

- Shteti i ri i Kosovës, projekti kombëtar më serioz imediat i shqiptarëve, me të gjitha kushtet për të qenë i pavarur e sovran në të gjithë territorin e vet, me subjektivitet ndërkombëtar të njohur, ende nuk është shkëputur nga orekset e fqinjëve për gllabërim territoresh të saj, mbetet në vorbullën e konflikteve etnike, ku, përgjithësisht, kuptohet, është vështirë të gjendet ajo zgjidhje ideale, që të kënaqte secilën nga palët dhe të miratohej plotësisht prej tyre, që nuk ofron dhe garanci të mëdha pa ndihmën ndërkombëtare, nuk "rrumbullakoset" dot me njohjen e plotë të subjektivitetit politiko-juridik e ndërkombëtar të tij.

- Çështja e Kosovës u vu në partneritet të plotë me bashkësinë ndërkombëtare, madje, dhe në vartësi të saj. E ardhmja e Kosovës, pas shpalljes së Pavarësisë prej Kuvendit të Prishtinës (17 shkurt 2008), do të vazhdojë të jetë një proces në kontraktualitet me OKB-në, BE-në dhe NATO-n.

Pavarësia e shpallur është hap i rëndësishëm, i shkëputjes edhe de jure prej sundimit të Serbisë, ndonëse “Pako-ja e Ahtisaarit”, pa mundur të kapërxejë kufijtë, kornizat që imponojnë Fuqitë e Mëdha, i ka të theksuara tendencat për ruajtjen e mëtejshme të ndikimit serb.

- “Pako-ja e Ahtisaarit”, që para shpalljes së Pavarësisë, i përmbante në vetvete edhe dritat që reflektojnë, edhe hijet që e zvetënojnë, i vinte Kosovës kushte, kufizime, tërhiqte vërejtje parimore edhe për kapituj të veçantë të saj, përshkohej prej ambiguiteteve, që e invalidonin sovranitetin e Kosovës në aspektin politiko-juridik dhe atë teritorial.

Konkretisht : shpallje arbitrare e Kosovës si "multietnike", një epitet joadekuat me shumë pasoja negative që rrjedhin prej tij; ecje nëpër pavarësinë eventuale, me kufizime të ndieshme të lëvizjes nëpër të; mundësi eventuale "e të qenurit sovran", me sovranitet të deklaruar, jo të plotë e të pjestuar; - i cënuar edhe me tolerimin e fushatës zgjedhore serbe në territorin e Kosovës më 11 maj 2008, - dukuria e heqjes së sovranitetit të Serbisë mbi Kosovën, pa gatishmërinë për t'ia mbartur atë plotësisht institucioneve të saj; hapje e procedurës për shfuqizimin e Rezolutës 1244, pa garancitë për miratimin e një rezolute të re nga Këshilli i Sigurimit të OKB-së; mundësitë e bërjes së Kosovës me Kushtetutë e simbole shtetërore, pa të drejtën e plotë të saj për përcaktimin e përmbajtjes dhe zgjidhjve konkrete të tyre; prani ndërkombëtare civile e udhëhequr nga BE, por edhe me ndërhyrje e fuqi ekzekutive të Përfaqësuesit Civil Ndërkombëtar; hapje eventuale e rrugës për antarësim në mekanizmat ndërkombëtare, me standarte shumë të larta për ta realizuar këtë pranim; mundësia e krijimit të një Force të Re të Sigurisë, me shpërbërjen e TMK-së, emblemës së Luftës së lavdishme të UCK-së; shprehje e mosndarjes së Kosovës, me krijimin e dy komunave në Mitrovicën e vetme; nivel shumë të lartë të administrimit dhe vendimarrjes për serbët në komunat e tyre, madje, edhe decentralizim asimetrik në vijat etnike, si dhe mbrojtja e monumenteve të kultit në shkallën më të lartë të mundshme; pranimi i shtetësisë së dyfishtë për qytetarët e ish Jugosllavisë në Kosovë deri më 1 janar 1998, me mundësi manipulimi, por dhe me privimin e kësaj të drejte të mijëra shqiptarëve të përzënë e të shpërgulur gjithandej nëpër botë para kësaj date. "Të drejtat shtesë" për serbet përbëjnë sfidën më të madhe për Kosovën.

- Kufizimet e sovranitetit dhe të pavarësisë së Kosovës si shtet, për një periudhë, bëjnë evidente edhe dy shqetësime të mëdha, të mbarsura me rreziqet përkatëse dhe invalidim të vetë statusit të shpallur :

Së pari, vendosja e mandateve të BE-së në Kosovë, do të nënkuptonte përsëritjen e fenomenit "Bosnjë" për shtetin e ri, që gjeneron dhe mentalitetin e varësisë.

Së dyti, përsiatjet dhe kërkesat serbe, të legalizuara e favorizuara edhe prej dispozitave të “Pakos së Ahtissarit”, përbëjnë mundësinë reale të krijimit të oazeve etnike me serbë, të cilat jo vetëm cënojnë kompaktësine territoriale, por shkaktojnë edhe defunksionimin e pjesshëm të institucioneve të shtetit. Madje, nën kamuflimin e idesë për decentralizim, sanksionohen dy entitete, përligjet ideja e pa priciptë e multietnicitetit, krijohen, kështu, premisa për ndarje. Është naive e paradoksale, sidomos, motivimi i këtyre lëshimeve me "mbrojtjen e kishave dhe manastireve", kur dihet botërisht se "kërkesat fetare janë vetëm pretekste për qëllime politike e strategjike".(H. Kisinger).

- Shpallja e Pavarësisë së Kosovës është hap i rëndësishëm i shkëputjes së saj edhe “de jure” prej sundimit të Sërbisë.

Ndërsa vetë “Pako-ja e Ahtissarit” nuk i kapërxen kufijtë, ato korniza të zgjidhjes së çështjes së Kosovës, që imponojnë Fuqitë e Mëdha, me tërë ato lëshime për ruajtjen e ndikimit dhe diversionit serb mbi shtetin e ri.

Ndërsa janë të gjitha motivet dhe argumentet që Kosova të jetë plotësisht shtet i pavarur e sovran, "zgjidhja" dhe "statusi" aktual nuk janë në përputhje me vullnetin e plotë të popullit : 9 vjet pas atij martirizimi biblik, Kosova ende mbahet "hiq e mos këput", me stërzgjatje e stërhollime, në një "mjegullnajë diplomatike", që gjenerojnë dy ndjenja të skajshme, jorealiste e të dëmshme : edhe "optimizëm të pamatur", edhe "pesimizëm të kulmuar".

- “Pako-ja Ahtisaari”, po të trajtohej si standart dhe etalon i përgjithshëm, atëherë do të duhej të shtrihej zbatimi i parimeve dhe kritereve të saj edhe në shtetet tjera të Ballkanit: Mal të Zi, Serbi, “Maqedoni” dhe Greqi, sepse në këto shtete jetojnë më shumë minoritete dhe me perqindje shume më të mëdha se sa në Kosovë.

- Në analizën konceptuale të perspektivës, duke pasur parasysh synimet historike të shqiptarëve për të jetuar së bashku, të sanksionuarit e të gëzuarit e sovraitetit të plotë politiko-juridik dhe ekonomik të Republikës së Kosovës, përbën një hap dhe hallkë në procesin e bashkimit kombëtar, ashtu si dhe duhet trajtuar. "Bashkimi i Kosovës me Shqipërinë një ditë do të ndodhë" (Akademik Rexhep Qosja).

Përndryshe, prania e dy shteteve prej shqiptarësh në Ballkan, do të ishte, më shumë një handikap, se sa përparësi gjeopolitike e Kombit Shqiptar në Gadishullin Ballkanik.

III. MBI SEGMENTET E TJERA TË ÇËSHTJES SHQIPTARE

1.      - Shqiptarët nën “Maqedoni”.

Popull autokton në trojet e veta, që sot përballen me pozitë denigruese.

Deklarimi i pavarësisë së Maqedonisë u realizua pa u sanksionuar pozicioni i etnitetit shqiptar, vendi dhe roli i tij kushtetues. Edhe “Marrëveshja e Ohrit” konservoi, për këtë etnitet, vetëm statusin e "pakicës kombëtare", madje, pa e emërtuar cilësisht, duke e përfshirë vetëm në tërësinë e "shtetit multietnik". Ajo, me trajtimin e shqiptarëve si një minoritet, me mos njohjen shqiptarëve të së drejtës së subjektit politik, të së drejtës së sovranitetit dhe të rolit shtet-formues, nuk e eliminoi shkakun themelor të krizave etnike në vend.

- Vendi fqinj e ka të domosdoshme, imperative një kushtetutë dhe një koncept të ri shtetëror që të zhduk çdo dominim të një etniteti mbi të tjerët, ku të njihen shqiptarët si popull autokton dhe pjesë integrale e Kombit Shqiptar në Ballkan.

-Vetëadministrimi i shqiparëve në “Maqedoni”, me autonimi, në formë federate, apo kantonesh, deri në bashkimin me Shqipërinë, janë forma të ligjshme, legale e të pranueshme.

2.      - Kuvendi shpreh shqetësimin ndaj represioneve dhe dhunës së pushtetit serb ndaj shqiptarëve të Kosovës Lindore nën Sërbinë (Preshevë, Medvegj, Bujanovc), dhe konfirmon mbështetjen dhe solidaritetin vëllazëror ndaj kërkesave të tyre të artikuluara për autonomi politiko-territoriale, me të drejtë bashkimi me Kosovën, siç është sanksionuar edhe me referendumin e sovranit popull (1-2 mars 1992) etj.

Kosova Lindore, e aneksuar Serbisë jo me luftë, por në kohë e kushte paqësore, nuk mund të mbahet nën pushtimin serb, duke i shtypur përpjekjet e shqiptarëve për avancimin e pozitës së tyre politike dhe kombëtare. Duke mos e konsideruar Serbinë as shtetin e tyre, as "ombrellë sigurie" për jetën e të ardhmen, duke qenë të rrezikuar prej sjelljes armiqësore, bizantine, antishqiptare të pushtetit serb, - shkaku dhe thelbi i vërtetë i krizave etnike në Luginë, - shqiptarëve duhet t'u njihet medosmos parimi i vetëvendosjes, i promovuar si parim demokratik i të drejtës ndërkombëtare.

3.      - Nismat e pakonsiderueshme që janë ndërmarrë për të përmirësuar pozitën e shqiptarëve nën Mal të Zi, nuk i kanë nxjerrë ata nga statusi i qytetarëve të rendit të dytë, nuk u kanë sanksionuar atyre lirite dhe të drejtat kolektive e kombëtare.

Sikurse është e hidhur e kaluara e shqiptarëve në ato troje, po ashtu edhe pozita kushtetuese-ligjore aktuale mbetet denigruese.

Shteti i Malit të Zi shtiret i shurdhër për kërkesat legale e të ligjshme të shqiptarëve për emancipim qytetar e kombëtar, respektimit të së drejtës më themelore që të mos ndjehen të diskriminuar në raport me malazezët.

Shqiptarët brenda territorit të Republikës së Malit të Zi jetojnë në trojet e veta stërgjyshore, në një brez territorial të pandërprerë me shqiptarët e tjerë në Ballkanin Perëndimor, e kanë të domosdoshme dhe minimale plotësimin e kërkesës për ndryshimin e statusit kushtetues në krejt vendin, veçanërisht për forcimin dhe zgjedhimin e pushtetit lokal në trevat ku përbëjnë shumicën e popullsisë, përfshi deri dhe të drejtën e tyre për vetëvendosje me vullnet të lirë.

4.      - Kuvendi Mbarëkombëtar shpreh bindjen se nuk mbyllet në arkivë, as nuk shuhet "Çështja e Çamërisë", - segmenti i plagës shqiptare më të thellë e të hapur, që shovinizmi grek ende e manipulon me spekullime, edhe përpiqet ta mbulojë me pluhurin e harresës.

Shtetit fqinj jugor, me praninë e mijra shqiptarëve autoktonë ortodoksë (të quajtur "arvanitas" për diferencim e diskriminim), me shqiptarët autoktonë myslimanë të Çamërisë të bastisur, me mijërat e emigrandëve ekonomikë të kohëve të reja, i përkiste dhe i kishte hije të kultivonte dhe të seliste simbiozën vëllazërore shqiptaro-greke dhe jo t'i lëshonte frerin politikave antinjerëzore e antidemokratike, praktikave të egra, cinike, diskriminuse, etno-religjioze intolerante, brutalisht të përgjakshme.

Çështja shqiptare e Çamërisë çdo ditë e më tepër po i zbulohet dhe i prezantohet botës demokratike si një nga tragjeditë gjenocidale të shekullit XX, aplikuar prej Athinës zyrtare ndaj një popullsie etnike, në trojet amëtare, prej shekujsh pjesë integrale e territoreve shqiptare, të shkëputura dhunshëm e arbitrarisht prej kufijve të padrejta që u vendosën në vitin 1913.

- Çështja e Çamërisë, e statusit dhe fateve të popullsisë çame, të përzënë dhunshëm e të masakruar, e pa trajtuar sa e si duhet nga vetë shteti shqiptar, gati e mohuar, kërkon sot trajtimin politik parimor e serioz.

Është i hapur dhe kërkon zgjidhjen adekuate problemi i lirive dhe të drejtave kombëtare të shqiptarëve që jetojnë nën Greqi, pavarëshit nga besimi fetar që kanë përqafuar, kërkon zgjidhjen e vet edhe e drejta e kthimit të çamëve në trojet e pasuritë e tyre stërgjyshore, vendosja e lidhjeve dhe integrimit të tyre me botën shqiptare, sipas frymës së të gjitha konventave ndërkombëtare.

- Kuvendi tërheq vëmëndjen, që çështja çame, si "një nga pikat kyçe", të mos përdoret as për të mbajtur pezull marrëdhëniet Shqipëri-Greqi, as për pazare politike dhe krijim të një stabiliteti fals, por të insistohet me këmbngulje, me vullnet politik transparent e demokratik, nga pozita e raporte partneriteti e reciprociteti midis Shqipërisë dhe Greqisë, të vihen në vend parimisht padrejtësitë historike, që marrëdhëniet midis Republikës së Shqipërisë dhe asaj të Greqisë, të jenë vërtetë të mira, të shëndosha, të një fqinjësie shembullore, të tilla që t'i shërbejnë stabilitetit dhe progresit.

IV. BASHKIMI KOMBËTAR I SHQIPTARËVE DHE INTEGRIMI EVROPIAN.

- E veçanta e shqiptarëve, është se po përballet sot me dy lloj integrimesh, me atë mbarëshqiptar, si komb i vonuar në histori e kërkesë e kohës, dhe me atë evropian.

- Kuvendi shpreh bindjen dhe vullnetin politik që integrimi, më parë i shqiptarëve në vetvete dhe hyrja, mandej, në Bashkimin Evropian,- në këtë dukuri të re të organizimit të zgjedhur prej Kontinentit plak në erën e demokracisë, - të trajtohen si dy procese të lidhura, komplementare, si pjesa me të tërën, ku çdo komb të jetë si një gurë në mozaikun e Kombeve të Bashkuara Evropiane.

Faktikisht Kontinenti ynë po bën realitet atë që kish profetizuar dhe theksuar një franez i madh që në shekullin e 19-të se: "Ju, gjithë kombet e kontinentit, pa zvenitur cilësitë tuaja të veçanta, individualitetin tuaj të lavdishëm, një ditë do të shkriheni në një njësi madhore e do të përbëni së toku vëllazërimin evropian" (Viktor Hygo).

- Identitetin tonë kombëtar të spikatur, të farkëtuar e selitur në tërë rrjedhën spontane e atë të ndërgjegjësuar të jetës së hershme, prej pellazgëve, në një histori njerkë, me politika fqinjësh të dominuara prej instiktesh e ligjesh të xhunglës, atë mbijetesë imunitare gjenetiko-biologjike, antropologjike, etno-psiko-kulturore, ato virtyte shembullore e potencial intelektual, na obligojnë t'i rikuperojmë e t'i konsolidojmë më tej, me maturi dhe sens demokratik, në këtë rrjedhë objektive të re dhe logjikë të hekurt të jetës shoqërore.

- Pasaporta kombëtare e shteteve që inicuan Bashkimin Evropian ka qenë e pacënuar. Ashtu dhe e atyre që u pranuan më vonë, e të gjithë komb-shteteve që do të anëtarësohen në të ardhmen.

- Vënia në vend e historisë dhe traditave të etnisë dhe të kombit shqiptar, dhunshëm të grabitura, të falsifikuara apo të fshehura, si dhe fshirja e pluhurit të insinuatave dashakeqe ndaj shqiptarëve (përfshi dhe atë më të shpifurën, - "rrezikun e fomdamentalizmit dhe terrorizmit islamik" që arthka, gjoja, prej kombit shqiptar), është nevojë dhe kontribut edhe për vetë historinë dhe mozaikun e identitetit të kontinentit.

- Zgjidhja e drejtë, e plotë e përfundimtare e çështjes shqiptare, dhënia fund e mbajtjes së trojeve shqiptare si posedim kolonial, gurë shahu, monedhë tregu, mollë sherri, rrufe-pritëse, "fuçi baroti" e "kuti Pandore", bëhet në marrëveshje dhe mirëkuptim me faktorin ndërkombëtar, me gjeopolitika që synojnë t'a shndërrojnë kombin shqiptar në një faktor baraspeshues, ekuilibrues e stabiluzues në rajon e më gjerë, dhe jo të konceptohet ky "bashkim" si i ezaurueshëm prej proceseve mega-integruese.

Evropën aty e kemi, është e jona prej shumë shekujsh. Përfshirja brënda Bashkimit Evropian pak më me vonesë, por me identitet e dinjitet, është e rëndësishme dhe në të mirën e përgjithshme.

- Dihet se dramat dhe traumat që përbëjnë "çështjen shqiptare" në Ballkan, janë pasojë e drejtpërdrejt të atij kornizimi të çështjes, që kanë imponuar Fuqitë e Mëdha. Po edhe më tej, vullneti politik dhe vendimet e ndërkombëtarëve, nuk janë gjithënjë adekuate me aspiratat, interesat dhe problemet jetike të Kombit Shqiptar, se ish Fuqitë e Mëdha, që i shkaktuan padrejtësinë e madhe Kombit Shqiptar prej Konferencës së Paqes së Shën Stefanit (1878) e këtej, jo vetëm reflektojnë me vështirësi, por sot i përmbahen linjës më komode për ta, - asaj të përfshirjes së Ballkanit Perëndimor në BE, ku, vetvetiu, do të rezultoka e zgjidhur edhe çështja shqiptare. Është linjë e lidhjes së shkurtër dhe e arnuar dobët.

- Që nuk do të ndodh ndonjë ndryshim në fatet dhe statusin e kombit shqiptar me variantin e hyrjes në BE pjesë-pjesë, këtë e dëshmon mirë një nga segmentet e saj - Çështja e Çamërisë nën Greqinë fqinje, e cila ka dekada që është efektive e BE-së, por këtë Çështje, gati e injoron, e shpall inekzistent. Është edhe vetë shteti shqiptar që nuk e ka vënë shumë unin në zjarr për këtë Çështje. Politika greke i mshon idesë së homogjenitetit etnik në shtetin e vet, nuk do t'ia dijë për etnitetet e pakicave kombëtare të tjera. Po edhe Brukseli sikur është pajtuar me qëndrimet e Greqisë, e cila, edhe pse vetë është brenda e pret antarësimin edhe të fqinjëve, vazhdon të mbajë gjallë lakmi e pretendime të caktuara.

- Atëherë janë strategjia dhe taktikat politiko-diplomatike shqiptare ato që duhet të kenë si bosht qëndror dhe të afishuar e lakuar qartë aspektin kombëtar, zgjidhjen parimore të çështjes shqiptare. Gjithnjë është e pamjaftueshme mbështetja e shpresave të realizimit të të drejtave të shqiptarëve vetëm, apo dhe kryesisht tek vullnetet politike të ndërkombëtarëve, aq më pak të fqinjëve.

Kuvendi e shtron si imperative, të pranojmë, më parë veten tonë të strukturuar, siç na takon historikisht, mandej të përfshihemi edhe në strukturat euro-atlantike; të bashkëpunojmë mirë midis vëllezërve të një gjaku e gjuhe, mandej të integrohemi edhe me fqinjët e rajonit dhe të Evropës; të krijojmë qytetarinë tonë, që të zëmë në shoqërinë e hapur globaliste vendin që meritojmë.

Të ndarë, nuk mund të ecim, si të jemi të bashkuar; kur na mungon vitaliteti dhe qëndresa e përbashkët, mund të mposhtemi e të asimilohemi lehtë; të mos kënaqemi me atë që kemi, por të kërkojmë atë që na takon.

- Moszgjidhja e plotë e përfundimtare e "Çështjes shqiptare", lënia e saj "hiq e mos këput", ka çuar në tre luftra çlirimtare (Kosovë, Lugina e Preshevës e Lugina e Vardarit), si dhe në praninë e një organizmi me emrin Fronti për Bashkimin Kombëtar Shqiptar (FBKSH), bashkë me krahun e vet të armatosur, - Armatën Kombëtare Shqiptare (AKSH), - i cili pretendon dhe insiston për realizimin e ri-bashkimit kombëtar të shqiptarëve, duan apo nuk duan fqinjët pushtues kolonizatorë, e mbështet apo nuk e mbështet këtë kërkesë bashkësia ndërkombëtare.

Edhe vetëm këto dukuri e fakte dëshmojnë, të paktën, se zgjidhja politike, me mjete demokratike mbetet imperative dhe emergjente.

- Si pjesë e natyrshme gjeografike, historike, kulturore-shpirtërore e kontinentit të Evropës, e cila synon të jetë model i lirisë, demokracisë e prosperitetit, të mos pajtohemi më tej me eksperimente politiko-diplomatike, me lëshime, taktika e pazarllëqe, me zjarrfikje e arnime politike në Ballkan, - të cilat kanë qenë parimi i të kaluarës. Kjo vlen për dinjitetin e Evropës dhe tonin. Është koha të bëhemi pjestarë aktivë në lëvizjen e përgjithshme për liri, drejtësi, barazi e humanizëm, - atribute jetike këto, - të cilat kaq rëndë janë manipuluar në të kaluarën, për të cilat kaq keq jami dhunuar e mashtruar.

V. NJËMENDËSIMI YNË PËR ZGJIDHJEN E ÇËSHTJES TONË KOMBËTARE

- E mbetura "Çështje shqiptare" në Ballkanin Perëndimor, e krijuar dhunshëm prej faktorëve të jashtëm, përbën çështjen tonë kombëtare të pazgjidhur, aspiratën tonë shekullore, e cila ka kohën, kushtet e premisat objektive dhe subjektive të zgjidhet në mënyrë të plotë dhe përfundimtare.

- Realizimi i procesit të integrimit dhe bashkimit kombëtar kërkon, paraprakisht, bashkimin e të gjitha forcave, të mendimeve dhe të gjuhës politike, kërkon mënçurinë, vendosmërinë dhe përkushtimin e të gjithë shqiptarëve të kudondodhur, pa përfillur idetë politike e përkatësitë partiake, botëkuptimet apo besimet që kanë zgjedhur disa për jetën e tyre personale.

- Jemi një popull, një komb, në një hapësirë gjeografike kompakte, me një gjuhë, me një histori, me tradita autentike dhe me një identitet të qartë, ende në një proces të vonuar të kombësimit e të kompaktësimit kombëtar, që duhet të synojmë bashkërisht drejt ardhmërisë sonë dinjitoze, drejt përqafimit të një nacionalizmi atdhetar që bazohet në kulturën, dinjitetin dhe krenarinë kombëtare.

- Kërkesën për Bashkim e ka bërë imperative, jo vetëm e drejta e natyrshme e çdo populli e kombi, botërisht e sendërtuar dhe e sanksionuar juridikisht, por dhe sjellja brutale e shteteve fqinjë, të përkrahura e mbështetura dhe nga Fuqitë e Mëdha të Evropës, sjellje me peshë të rëndë në shpinën dhe shpirtin e Kombit Shqiptar.

- Kërkesa, objektivi për zgjidhjen demokratike të integrimit dhe bashkimit kombëtar të shqiptarëve është e bazuar, motivuar dhe sanksionuar në idenë e Preambulës së Kushtetutës së Republikës së Shqipërisë (1998) ".....me aspiratën shekullore për Identitet dhe Bashkim Kombëtar të shqiptarëve!"; në Platformën e Akademisë së Shkencave të Republikës së Shqipërisë, (se: "Të gjithë shqiptarët dëshirojnë bashkimin sa më parë të viseve të tyre në një shtet të vetëm, ashtu siç e shtruan në programet e tyre Rilindasit tanë që në shekullin e 19-të"); në gjakun, amanetin e dëshmorëve të Kombit dhe krijimtarinë e parreshtur të gurrës popullore; në sa kuvende, memorandume e referendume; në zërin e fuqishëm, me argumente të pakontestueshme të një plejade intelektualësh atdhetarë e të përkushtuar nga të gjitha trojet amtare dhe nga Diaspora; në vullnetin, vendosmërinë e brezit të ri për t'a parë, më në fund, një ditë Shqipërinë Zonjë, si dhe në veprimtarinë e disa subjekteve politike e shoqatave atdhetare (sot për sot në minorancë, në opozitë dhe me oponencë konstruktive), të cilat gjithënjë e më fuqishëm po shpalosin slloganin: "Një komb është Shqipëria, nga Kosova tek Çamëria!".

- Realizimi i të drejtave të shqiptarëve është i mbështetur edhe nga të gjitha aktet e konventat ndërkombëtare; në anën e tyre është parimi Wilsonian i të drejtës së popujve për vetëvendosje, i mishëruar në Kartën e Organizatës së Kombeve të Bashkuara, në Aktin Fnal të Helsinkit, në Kartën e Parisit e të tjera.

- Ditën që shqiptarët, të kudondodhur, do të vënë në plan të parë dhe do të udhëhiqen, jo nga çdo politikë e militantizëm partiak, por nga politika me strategji mbarëkombëtare; ditën që politikanët, shtetarët dhe institucionet do të heqin dorë nga konceptet feudale të sundimit të parcelave e principatave në hapësirat etnike, e rendjes pas pushtetit e karrikes, ajo do të jetë dhe dita e fillimit të bërjes së Shqipërisë Natyrale si një komb-shtet, si Union apo bashkim shtetesh shqiptare.

- Për të nesërmen e çështjes sonë kombëtare vendoset sot; brezat nuk do të na i falin qëndrimet dhe hapat e pandërgjegjshme; të mos na qortojnë për dukurinë e dhimbshme e të trishtueshme që revolucionet, kryengritjet e levizjet e mëdha social-politike, bëjnë ç'bëjnë dhe "mbarojnë në momentin kur plotësohen qëllimet personale të drejtuesve" (Viktor Hygo).

- Njëmendësimi ynë bazohet në vetëdijen e gjallë dhe në mbamendjen historike, në atdhetarinë shekullore dhe në faktin e krenarisë së madhe që edhe përmes përjetimit të përmbytjeve të gjata e superiore, të parët tanë mbijetuan, nuk u romanizuan, nuk u sllavizuan, as nuk u turqizuan.

Njëmendësimi ynë kërkon atë vetëdije kombëtare të kristalizuar që çdokush të bëhet faktor i lirisë, në mënyrë që lirinë e përgjithshme t'a krijojmë vetë dhe ajo të bëhet mënyrë jetese e të gjithëve.

Njëmendësimi ynë qëndron në njohjen e fuqisë dhe energjisë së pashterrshme mbarëpopullore, me kërkesën të jemi të zotët e hapësirës sonë, të jetojmë për kombin, të merremi me detyrat e kombit, të bëjmë gjithçka në shërbim të kombit, me ndihmë të gjithkahshme në të mirë të interesave të tij, për të rikuperuar dhe kohën e humbur.

- Njëmendësimi ynë konsiston në shkundjen nga narkoza e hipnoza politike përgjumëshe dhe në përqafimin e politikës së duhur kombëtare të bazuar në dijen dhe vetëdijen atdhetare.

Njëmendësimi ynë konsiston në vendosmërinë, vullnetin dhe kërkesën që të bëhet medosmos ribashkimi i të gjithë shqiptarëve në një shtet kombëtar, t'i rikthehen patjetër trungut kombëtar territoret e grabitura, të pushtuara nga imperialistët serbë, malazezë, sllavo-maqedonas e grekë!

Njëmendësimi ynë konsiston në faktin se duke e konceptuar "çështjen shqiptare", si një "çështje të mirëfilltë koloniale" brenda Evropës, të pozicionohemi me qasjen kritike ndaj tezës "bashkim nëpërmjet integrimit", si kërcënim ndaj çështjes kombëtare shqiptare.

- Në stadin e sotëm të konceptimit e trajtimit politiko-juridik të problemeve madhore të shoqërisë njërzore, kur ka fituar të drejtë qytetarie parimi Wilsonian i të drejtës së popujve e kombeve për vetëvendosje, kërkesa maksimale e rivendosjes së të drejtave të shqiptarëve është minimalja që duhet të bëjnë Tirana dhe Prishtina zyrtare, subjektet dhe elitat politiko-intelektuale në Mal të Zi, në Luginën e Preshevës e atë të Vardarit, si dhe për Çamërinë.

Interesat e palëve bashkësia ndërkombëtare i merr parasysh në masën me të cilën palët janë të afta t'i argumentojnë, t'i mbrojnë e t'i sigurojnë vetë ato interesa.

- Gjendje më e hidhur se e shqiptarëve në botë është ajo e kurdëve në Azi; përvoja më pozitive e konstruktive është krijimi i shtetit të Izraelit. Nga një kundrim thjesht empirik të krijimit të shtetit të Izraelit në Lindjen e Mesme, plot 60 vjet më parë, mund të përmendim dy mësime të vyera:

vendosmërinë, forcën organizuese dhe mbështetjen pa rezerva të të gjithë njëkombasve; favorizimin e bashkësisë ndërkombëtare për krijimin e atij shtet-kombi, ku shenjat dhe premisat nuk ishin fort premtuese.

Për formimin e shtet-kombit shqiptar, shenjat dhe premisat janë më shumë se gjysëm të gatshme, por as Bashkësia ndërkombëtare nuk e gjen konsensusin apo gjeopolitikën favorizuese, as ne shqiptarët nuk po ia shurdhojmë veshët asaj.

Për më keq, kjo Bashkësi, diku përligj ndryshimin e kufijve me dhunë e gjenocid në mjedise etnikisht heterogjene, kurse shqiptarëve nuk ua favorizon vetvendosjen demokratikisht në hapësirën e tyre etnikisht homogjene.

- Ndërkohë, zhvillimet politike në hapësirën shqiptare janë të ndërvarura dhe të ndërkushtëzuara në sensin që duhet të bëhet mirë e të konsolidohet gjendja në Shqipëri, që të ecë mirë konsolidimi i vetë statusit të Kosovës, të avancojë gjendja edhe në hapësirën tjetër shqiptare, ku, ndërsa rritemi demografikisht, nuk ka më arsye të lejohen rreziqe të tkurrjes kombëtarisht, as t'i nënshtrohemi asimilimit e dëbimit.

Shkaqet e ndërlikueshme që po shkaktojnë procese politike po të ndërlikueshme në hapësirën shqiptare, na obligojnë të krijojmë kushtet për t'u bashkuar në një zë, si një komb, si një popull politik.

Kërkesa jonë është të respektohet parimi i vetëvendosjes që na u premtua gjatë Luftës së Dytë Botërore prej aleatëve të mëdhenj, përkundrejt procedimeve krejt të tjera, që janë ndjekur e që rezultojnë devijim prej këtij parimi.

- Ndërsa vërejmë se fqinjët dhe popuj të tjerë, për çështjen e vet madhore, nuk kanë bërë gjum as natën (shpesh edhe në të zezë e me mite), ne shqiptarëve nuk na lejohet të flejmë gjum dhe ditën; për çështjen tonë të përbashkët të mbajmë një qëndrim, të funksionojmë si një tërësi kombëtare, t'i derdhim e t'i shtojmë energjithë tona krijuese në rafshin kombëtar e me projekte kombëtare, gjithnjë të motivuar e aktivë kombëtarisht, me meditim e mendim të ri, krijues, kërkues e kritik.

VI. REPUBLIKA E SHQIPËRISË - BËRTHAMA E BASHKIMIT TË TË GJITHË SHQIPTARËVE

- Republika e Shqipërisë, trungu, baza e "çështjes shqiptare", "Piemont i saj", siguria, garancia, prapavija dhe shpresa e zgjidhjes së saj, e ndodhur në periudhën e ndërtimit të shtetit ligjor dhe të konsolidimit të rendit demokratik, po hedh hapin nga "demokracia e qeverisur" në "demokacinë qeverisëse", synon të vëjë në veprim katërkëndëshin e ta bëj efikas: - kohën, shtetin, popullin dhe qeverinë, - ( që metaforikisht, mund t'i përfytyronim si detin, anijen, erën dhe velat).

Ajo ka dhe detyrën e shenjtë të mbajë gjallë synimin shekullor të të gjithë shqiptarëve për të jetuar bashkë, të kujdeset për statusin dhe fatet e tyre kudo që janë vendosur nëpër botë. Këtu duhet të rikujtojme nenin 8 të Kushtetutës së Republikes së Shqipërisë: “Republika e Shqipërisë i mbron të drejtat kombëtare të shqiptarëve jashtë territorit të saj..!”.

- Nga vështrimi kritik i udhës së kaluar, nga tërë praktika dhe përvoja e derisotme, na rezulton mësimi i madh për nevojën e të shndërruarit tonë nga, kryesisht, objekt, spektator, pritës e dëgjues, kryesisht, në subjekt, autor e veprues të fateve tona në mënyrë të harmonishme; nga copëzime e zgjidhje spontane, të rastësishme e të cekëta të çështjes tonë kombëtare, në vendosjen e saj në tryezë si një të tërë të vetme, me projekt të qartë të perspektivës së saj; nga veprime të pjesëshme, sporadike, në grumbullimin e përqëndrimin e tërë potencialit krijues kombëtar, shkrirjen e tij dhe ecjen në drejtimin e duhur.

- Qëndrimet gjysmake, arnuese, zjarrfikëse, të cekëta të bashkësisë ndërkombëtare ndaj çështjes shqiptare (sikurse dhe ndaj të këtilla problemeve të popujve e kombeve të tjerë), nuk do t'i rezistojnë gjatë kohës.

Kosova, për shembull, është shkëputur prej së tërës (sipas vullnetit politik të mbrapsht të bashkësisë ndërkombëtare), por fatet e saj lidhen organikisht me ato të së tërës, sikurse dhe e tëra është e lidhur e varet prej saj.

- Mospërfshirja e Shqipërisë si palë në bisedimet për statusin e Kosovës dhe probleme të tjera të mirëfillta shqiptare, përbën paradoksin dhe absurditetin e mirëfilltë, të vetë shtetit shqiptar dhe qëndrave botërore të vendimarrjes. Në se Çështja shqiptare u takon të merren të gjithë shqiptarët, brenda dhe jashtë trojeve amtare, përgjegjësia më e madhe i takon Shqipërisë, të dalë në ballë të detyrës, nga spektatore të shndërrohet në autore dhe aktore. Ajo, sa s'është vonë, duhet të fokusohet në ruajtjen e jashtme të tërësisë së Çështjes, duke mos miratuar çelnikosjen e pjesëve të copëzuara të saj me zgjidhje të pjesshme.

- Përcaktimet dhe zgjidhjet e pjesshme të Çështjes të kualifikohen e trajtohen nga shqiptarët si kaluese, të merren përgjegjësitë për bartësit e tyre që të mos lejojnë invalidimin për jetë të tërësisë së Çështjes ose ndalimin e saj. Vetëdija dhe fyma kombëtare gjenerojnë kurajon politike. Për të drejtat e natyrshme kombëtare, jo bëlbëzime me gjysëm zeri, jo pranim "kushtesh e kufizimesh", por ngritje të zërit deri në kupën e qiellit:

Pse ka difekte dhe boshllëqe serioze në politikën e Tiranës që është ngritur zëri: "Shqipëria duhej të bënte më tepër..., ... të ndiqte hap pas hapi problemin e Kosovës, ... në emër të moralit të saj historik, të dinjitetit historik të një kombi" (Kadare).

- Nuancat më të reja të zhvillimeve politike në Kosovë e rreth saj, në trojet amtare e në diasporë, kërkojnë prej Republikës së Shqipërisë "pozicionime më të zhdërvjellta, me strumbullar solid atdhetar, pa i vendosur ato në kallëpe politike të thjeshta e të përdorura.

Që Republika e Shqipërisë të ngrihet në nivelin e vendit dhe rolit historik që i takon, në Parlamentin e Tiranës duhet të institucionalizohet së paku një Komision i Përhershëm i Çështjes Kombëtare, me përfaqësues vizionarë historianë, konsitucionalistë, ekonomistë e të tjerë.

VII. VEPRIMTARIA E NJËMENDSHME E DIASPORËS - FAKTOR I PAZËVENDËSUESHËM PËR BASHKIMIN KOMBËTAR

- Kuvendi Mbarëkombëtar vlerëson lartë vendin dhe rolin e Diasporës shqiptare, e shtrirë në të gjitha kontinentet dhe me kontigjente nga të gjitha trojet amtare, atë të hershmen si dhe mijërat e refugjatëve ekonomikë të fundshekullit XX.

Ky emigracion, përveç që është një ndihmesë e pazëvenësueshme ekonomiko-financiare, një gomë shpëtimi prej varfërisë dhe kolapsit ekonomik; ashtu i organizuar, dëshmon edhe për një veprimtari gjithnjë në rritje në shërbim të konsoldimit të identitetit dhe të sendërtimit të të drejtave të Kombit Shqiptar, mbetet gjithnjë një krah i fuqishëm, faktor dhe mbështetje për zgjidhjen e drejtë të Çështjes shqiptare; është zëri më i fuqishëm e me ndikim të ndieshëm në drejtim të forumeve euro-atlantike dhe atyre ndërkombëtare.

Si pasuri dhe forcë e madhe për Kombin, e përfaqësuar denjësisht edhe në Kuvendin Mbarëkombëtar e në Asamblenë Kombëtare Shqiptare, edhe pse e shpërngulur prej shekujsh, ajo ka ruajtur të gjalla gjuhën, traditat, dashurinë dhe nderimin për At-Mëmëdheun, vendin stërgjyshor, krenarinë dhe mallin e pashuar, ka dhe pishtarët e vet të zgjimit, forcimit dhe mbajtjes gjallë të ndërgjegjes kombëtare, duke dëshmuar se simbioza etniko-kombëtare e njerëzve mbetet nga më vitalet e më të fuqishmet. Në dhe të huaj njerzit e kanë dhe më të shfaqur e më efikase atdhetarinë dhe lidhjen bashkombase.

- Kuvendi Mbarëkombëtar shpreh bindjen e patundur se Diaspora dhe emigracioni i mëvonshëm kanë kapacitete dhe potenciale atdhetare e intelektuale të lavdërueshme, të afta dhe të përkushtuara të kultivojnë dhe të selitin bashkimin, dashurinë, solidaritetin komunitar, mbështetjen dhe ndihmën vëllazërore.

Këto virtyte janë aq të vyera e të nevojshme në dhe të huaj, ku, jo më festat kombëtare e ditët e shënuara, që kremtohen bashkërisht, por edhe të përshëndeturit në gjuhën amtare, edhe një kafe, lehtëson mallin e ngjall kujtime.

Ishin shumë bij e bija që u kthyen në vendet amtare dhe i vunë gjoksin luftrave të drejta të shqiptarëve për liri, dinjitet njerëzor e kombëtar.

- Diaspora, emigracioni dhe qindra studentë në universitetet e huaja, po e prezantojnë gjithënjë e më pozitivisht imazhin e Kombit, ata janë bërë ambasadorë të denjë të Shqipërisë, por tani e në të adhmen do të bëhen edhe ambasadorë të devotshëm të Bashkimit Kombëtar dhe të Shqipërisë Natyrale.

VIII. Ç'MUND E Ç'FARË DUHET TË BËJMË?

- Kuvendi Mbarëkombëtar zgjodhi Asamblenë Kombëtare Shqiptare, e përligj atë si një forum mbarëkombëtar të shoqërisë civile, si përfaqësuese dhe shprehëse e vullnetit dhe vendosmërisë atdhetare mbarëpopullore, si organizëm unik i drejtimit, koordinimit të mjeteve, rrugëve mënyrave e formave bashkohore, demokratike për sendërtimin e Bashkimit Kombëtar.

-          Asamblea Kombëtare Shqiptare, mbështetur në Statutin e vet, në komisionet përkatëse (politik, diplomatik, juridik, ekonomik, arsimor-kulturor, etj.), të hartojë edhe projekte e platforma problemore që i shërbejnë sendërtimit të substancës dhe frymës së Tezave Themelore.për Finalizimin e Bashkimit Kombëtar.

- Kuvendi i propozon kryesisë së Parlamentit të Tiranës të krijojë menjëherë në strukturën e tij, krahas komisioneve ekzistuese të tij, edhe Komisionin e Përhershëm të Çështjes kombëtare.

- Kuvendi Mbarëkombëtar i sugjeron Akademive të Shkencave (të Tiranës dhe të Prishtinës) të synojnë drejt unifikimit në një Akademi Kombëtare Shqiptare dhe koordinimit të veprimtarive studimore dhe t'i japin përparësi ç'mitizimit të pretendimeve të shteteve fqinje për trojet shqiptare si dhe të argumentojë të vërtetën historike dhe të drejtat tona kombëtare, duke kundërshtuar me argumente shtremberimet, falsifikimet, grabitjet dhe mohimin e historisë kombëtare shqiptare.

- Kuvendi Mbarëkombëtar i kërkon Qeverisë së Republikës së Shqipërisë t'i krijojë Asamblesë Kombëtare Shqiptare në Tiranë kushtet optimale të punës dhe veprimtarisë me ambiente, mjete dhe përkrahje të çdollojshme.

- Kryesia e Asamblesë Kombëtare Shqiptare boton organin e vet, Revistën “Kuvendi” dhe rakordon me të gjitha organet e shtypit e mjetet elektronike për trajtimin dhe propagandimin e problematiës së zgjidhjes së çështjes sonë kombëtare.

- Me këtë gjendje, në këtë periudhë tepër të vështirë të historisë sonë si komb, por dhe tepër premtuese e shpresëdhënëse, duke saktësuar lehtësisht "diagnozën", të përcaktojmë dhe "terapinë" e domosdoshme :

kur konstatojmë se po bie ora e zgjidhjes së çështjes shqiptare, atë orë duhet t'a kurdisim si duhet, vetë, sot, sa s'është vonë dhe jo të vazhdojmë të përsërisim, si refen, idenë e Rilindasve tanë: "Shqipërinë, lum kush të rrojë, ta shohë Zonjë!".

- Asamblea Kombëtare Shqiptare ngarkon Komisionin Juridik të përgatisë dosjen dhe akt-padinë me pikësynim abrogimin, shfuqizimin e të gjitha akteve, marrëveshjeve e traktateve në dëm të kombit shqiptar (Traktati i Shën Stefanit e Kongresi i Berlinit, Vendimet e Konferencës së Ambasadorëve në Londër, Vendimet e Komisioneve Ndërkombëtare për caktimin e Kufijve, të Traktatit të fshehtë - 1915, të Londrës - 1992, e të tjera.

-Institucionet shtetërore, politike, shkencore, kulturore e arsimore, obligohen shumë për t'i thënë e argumentuar botës të vërtetën historike shqiptare, të drejtat e tyre njerëzore e kombëtare, përdorimin e parimit të vetëvendosjes, politikisht e juridikisht të ligjshëm, si dhe mungesën e plotë të pretendimeve e lakmive në dëm të fqinjëve;

-T'ia bëjmë me dije gjithkujt se Kosova, përshembull, - një prej ish katër vilajeteve shqiptare me kryeqendër Shkupin, vetëm "administrativisht dhe në mënyrë të sforcuar" i është imponuar "aneksimi me Serbinë", me pjesët e tjera, me pjesët e tjera Malit të Zi dhe Greqisë, ndërsa "shpirtërisht e mendërisht ajo vetëmbahej pjesë e Shqipërisë".

Po ashtu dhe bashkësia ndërkombëtare është përpjekur si të gjejë forma të mbajtjes së lidhjeve të "Kosovës me Sërbinë", në vend që të mendonte për lidhjet e natyrshme të "Kosovës me Shqipërinë".

- Më tutje, jo më me raportet dhe sjelljet sikur të jemi gjashtë popuj dhe të kishim gjashtë çështje; jo më me hendekun e madh midis asaj që bëjmë dhe asaj që jemi në gjendje të bëjmë për Çështjen tonë kombëtare; jo më me politikën shqiptare, më shumë, si porosimarrëse, por për shndërimin e saj, më shumë si parashikuese e këshilluese në proceset politiko-ekonomike dhe gjeopolitike në rajon e më gjerë; të ecim ndërgjegjshëm e organizueshëm nëpër një proces të konsolidimit të brendshëm kombëtar, të ulemi në sofra kombëtare dhe të bashkohemi me projekte kombëtare, përpara se të përballemi në tryezat me ndërkombëtarët; me oponencë konstruktive, pa kurrfarë kompromisi ndaj tendencave gjeopolitike që veprojnë e ndikojnë negativisht në fatet dhe jetën politiko-ekonomike kombëtare.

- Kuvendi Mbarëkombëtar mendon se duhen vënë në efiçencë të gjitha mundësitë dhe levat që i shërbejnë integrimit shpirtëror, etno-kulturor, arsimor, insitucional dhe politiko-ekonomik të shqiptarëve në Ballkanin Perëndimor, prej përdorimit të një Abetareje të vetme dhe teksteve mësimore të përbashkëta për të gjithë nxënësit tanë të Shqipërisë Natyrale e hartimit të një historie të unifikuar e të depolitizuar dhe deri tek projektet ekonomike dhe integrimi politik.

- Kuvendi Mbarëkombëtar u bën apel atyre subjekteve politike, organizmave e shoqatave atdhetare, në programet e të cilave është afishuar dukshëm çështja e bashkimit kombëtar të shqiptarëve, të fokusojnë e të bashkërendojnë veprimtarinë e tyre, që kjo çështje, të fitojë, më në fund, të drejtë qytetarie.

- Kuvendi Mbarëkombëtar i bën Apel Asamblesë së Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara, - Komitetit për dekolonizim. t'a trajtojë çështjen e pazgjidhur shqiptare si një çështje koloniale të mirëfilltë dhe të akordojë tërë përkrahjen dhe mbështetjen moralo-juridike e financiare, sikurse veprohet me të gjitha organizmat çlirimtare të popujve e kombeve të tjerë.

.

- Vërtet pa politikë nuk bëhet, por dhe vetë politika duhet bërë e përcaktuar paraprakisht, me një minimum etike e principialieti, me një tharmi të së vërtetës shkencëre historike dhe mbrojtjes së të drejtave njerëzore e kombëtare.

Asgjë nuk ndërtohet me duart e huaja, më mirë se me duart e tua.

Të ndarë, edhe e mundshmja mbetet e parealizuar, kurse të bashkuar, edhe të pamundshmen e bëjmë të mundshme.

Po të jetë e mirëqenur ideja se:

"Në rrugët e historisë tonë gjithmonë kanë ecur burra, të cilët nuk kanë ditur ku shkojnë", atëhere, vetvetiu na shtrohet pyetja:

"Kur dhe si do të lindin për këtë vend e popull ata burra shteti vizionar dhe ata politikanë shqiptarë që do të dinë ku ta çojnë këtë Komb?"

-Kuvendi Mbarëkombëtar i drejtohet të gjithë shqiptarëve:

"Vëllezër e motra, bashkatdhetarë të të gjitha trojeve amtare dhe të Diasporës, të bashkohemi rreth aspiratës dhe qëllimit tonë të shenjtë, në një mendim e një veprim !".

PËR KUVENDIN MBARËKOMËTAR :

Kryesia Qendrore e Këshillit Organizativ të Kuvendit Mbarëkombëtar;

Sekretari i Përgjithshëm, Mr. Gafurr ADILI

Tiranë, Qershor 2008.