FISI KARPATIAN KRIJON IDENTITETIN E VET KOMBËTAR

Në vend se të forcojmë identitetin kombëtar, ne po e shkatërrojmë dhe po e përbaltim mundin, djersën dhe gjakun e brezave që luftuan për liri dhe bashkim kombëtar. Ne që dikur ishim krenaria e kombit dhe flamurtar për gjithë historinë e begat dhe të dinjitetshme, sot po e fundosim duke iu falënderuar honxho-bonxheve, të cilët të yshtur nga lakmia për pushtet e para, kanë marrë guximin të flasin në emër të popullit. Ne, që dikur kritikonim krijimin e historisë në falsitet dhe të mbështetur nga mitet, sot as që dëshirojmë të dëgjojmë zërin e atyre që i vunë gjoksin furtunave dhe bëjnë thirrje që realiteti të mos bishtnohet, por historia të jetë ajo që ka ndodhur, sot has në veshë të shurdhër. Një komb kur mohon historinë e vet dhe gjithnjë e nis nga e para, ai komb është i dedikuar të vdes. Ne nuk do të lejojmë që në këtë hapësirë jashtë Shqipërisë londineze të vdes kjo pjesë e kombit dhe të zhduken atributet e tij, përkundër përpjekjeve të ndryshojnë rrjedhat historike, të ndryshojnë gjuhën dhe atributet tjera kombëtare.

Shkruan: Afrim Morina

Fisi karpatian krijon identitetin e vet kombëtar

Dikur një fis barbar zbriti nga Karpatet për të gjetur tokë pune sa për të mbijetuar. Ky fis dalëngadalë filloi edhe të krijojë historinë e vetë, duke u thirrur në legjenda dhe mite. Nëpërmjet këtyre krijoi identitetin e vet fetar, kombëtar dhe truall. Ky fis u ndesh me një civilizim me përmasa botërore që i kishin rënë më qafë të gjithë pushtuesit, për t’ia përvetësuar kulturën, për t’ia hequr gjuhën dhe pushtuar territorin, por më tragjikja edhe për ta fshirë nga kujtesa e të gjithëve, se në këto troje kishin jetuar dikur ilirët.

Fisi Karpatian krijoi idhullin Shën Savë dhe e dërgoi në qiell, që nga atje të merrte porosit fisi nëpërmjet tij prej Zotit dhe ai u tha, se ju jeni fisi më i zgjedhur i Zotit dhe keni gjuhë më të bukur që ka ditur Zoti të krijoj. Kështu krijuan identitetin fetar, duke shkatërruar gjithçka që nuk ishte e tyre, por përvetësuan tempujt, e ato më të vjetrat ua ndërruar ikonografinë, i shpallën si më të shenjta, për mes të cilave më vonë mundoheshin të tregojnë lashtësinë në këto troje dhe filluan të krijojnë mitin mbi shpirtin, djepin, kulturën, zemrën etj. të tyre për trojet shqiptare. Serbët më vonë i besuan këtyre miteve dhe tash luftojnë për të ruajtur Shën Saven dhe tokën e shenjët.

Krijuan mitin mbi Kraleviq Markun, të cilit për bëmat e tij i kishte shkuar zëri edhe në Japoni, sa mbreti Japonez i dërgon dhjetë samuraj për të parë këtë kreshnik dhe për çudi të nëntë luftëtarët Japonez i vret dhe një e lë të gjallë për ti treguar popullit të tij se ai ishte i pathyeshëm. Përsëri serbet i besuan edhe këtij miti dhe kudo, kur zihet në gojë Kraleviq Marku mundohen që të identifikohen me te.

Krijuan mitin mbi Betejën e Kosovës, si popull që i kishte vënë gjoksin përpara otomanëve, për të qenë parzmore e botës së civilizuar dhe, edhe pse ushtria aleate e krishterë pësoi humbje nga ajo e Turqisë, ata edhe sot e kësaj dite e festojnë si fitore, me moton se ne serbët e bëmë këtë për ju, e ju çfarë po bëni për ne?! Serbët qe gjashtëqind vjet e festojnë këtë ditë si më të shenjtën festë edhe kombëtare, duke u krekosur për trimërinë që kanë treguar, e në anën tjetër fare nuk flasin se ka ekzistuar një aleancë e krishterë kundër pushtimeve otomane, në këtë aleancë vend më të merituar kanë shqiptarët dhe mu për këtë beteja zhvillohet në tokën e tyre.

Këta shpikën edhe dyndjen e madhe të Çërnojeviqit, një dyndje që ishte kryekëput e shqiptarëve, dhe para botës e frynë aq shumë, sa e shpallën si dyndje biblike për të larguar serbët nga toka e shenjët e tyre. Sot gjithë botën e kanë mbushur me pamflete politike për këtë “shpërngulje të madhe të shtyrë nga shqiptarët!”

Këta inskenuan edhe masakrën e Kragujevcit, që më vonë gjermanëve do tu ndalohet të bien nëpër atë qytet, se në “shpirtin e tyre rëndon masakra e nxënësve”. Atëbotë Desanka pati shkruar “Përrallën e përgjakshme” dhe po e njëjta do të shkruaj, po me të njëjtin stil një përrallë tjetër viteve të tetëdhjeta “Në një vend të të marrëve” për shqiptarët, që edhe këta kanë ngritur kokën kundër Car Dushanit dhe nuk e lënë të prehen eshtrat të qetë në vendin e tij.

Këta ditën të vënë në shërbim fenë dhe akademinë për të krijuar toka të tyre, për të krijuar histori të tyre, për të zgjeruar territore të tyre dhe krijuan institucione të tyre për të jetësuar këto që propagandoheshin si të tyre. Një histori e krijuar në rrena, shpifje, mite e legjenda filloi të qarkullojë në gjithë botën, për të vajtuar, se tash së fundi është e sulmuar, se ajo nuk di çka është vrasja, se nuk di çka është djegia, se nuk di çka është tortura, por për shkak të një historie të begatë të kulturës dhe civilizimit të gjithë shtetet e perëndimit ia kanë mërinë dhe nuk po e lënë të ngre kokën.

Që nga ardhja e tyre në këto troje pandërprerë kanë hulumtuar forma të ndryshme të presionit për zhdukje fizike dhe kur u shterën forcat për një ndërmarrje të tillë, i ranë gurit e drurit për të na paraqitur si dy kombe, këtej dhe matanë Alpeve shqiptare, si albanci dhe shiftari. Edhe kjo dështoi.

Nga një komb me histori të pasur u bëmë dy kombe

Si një nga popujt më të civilizuar të Evropës, ndoshta edhe më gjerë, sepse Katapano zbulon shumë gjëra të civilizimit botëror, rrallë herë kemi ditur në histori ta vlerësojmë këtë. Nëpër shekuj jemi përballur me lufta të ndryshme shfarosëse, por ato më kobzezat ishin në tri perandori të mëdha: Romake, Turke dhe Ortodokse. Asnjëherë nuk jemi ndalë për të analizuar: vallë çka i shtynë gjithë këto alamet fuqi të merren me trojet tona? A nuk kanë popuj tjerë dhe vende tjera për të pushtuar?! Sikur të kishim analizuar të gjitha këto do të përfundonim në pozitën gjeostrategjike dhe gjeopolitike që zë hapësira kombëtar, e cila është anashkaluar edhe dekadave të fundit dhe kjo domosdoshmërisht na kishte shtyrë për të bërë një platformë kombëtare të mbrojtjes dhe çlirimit. Tash së fundit del se shteti shqiptar në vitin 1982 kishte paraparë shumë gjëra dhe ishin bërë përgatitjet e duhura për një përballje historike për çlirim dhe bashkim kombëtar, që edhe do të vendoseshin kufijtë kombëtar njëherë e përgjithmonë.

Në kohën e romakëve bëmë qëndresa, por fundi ishte robëria, e cila robëri do të jetë shumë jetëgjatë, pra deri në prishjen e perandorisë Romake.

Që në fillim të pushtimeve turke i vumë gjoksin përpara dhe për këtë periudhë kemi një histori pak më të begatë për qëndresë luftarake dhe ruajtjen e kultivimin e kulturës, deri në artikulimin e krijimit të atributeve kombëtare, për tu renditur krahas kombeve tjera Evropiane. Këtë periudhë e karakterizojnë shumë konferenca e kongrese nëpër metropolet e Evropës, që secila fuqi ushtarake për interesa të veta, troje tona i vente në aeropag.

Ne civilizimit Evropian në të gjitha fushat i kemi dhënë personalitete që ata krenohen me punën e tyre. Koçi Petriti bukur i përshkruan bëmat e shqiptarëve dhe gjurmët që i lënë në historitë e popujve tjerë te poema “Firma e popullit tim”, dhe me të drejtë konstaton se ne mbetëm me disa kilometra rrugë asfalti. Athua çfarë thotë sot ky poet, kur dihet se pas vitit 1990 truri i inteligjencës shqiptare filloi të bredh nëpër metropolet e Evropës dhe Amerikës për kothere buke!? Ndërsa pjesa tjetër që mbeti u bë artikuluese e politikanëve bajraktarë që përfaqësonin fisin e vet, duke u rregulluar platforma politike për feudet e tyre me sugjerime nga jashtë, për të mos e dëmtuar rendin dhe qetësinë në botën demokratike dhe kështu harruan atë që kishin mësuar nëpër shkolla dhe nga baballarët e tyre, se ende jemi të robëruar.

Nga gjithë kjo histori e begatë, që gjurmët tona mund të shihen gjithkund nëpër pore të jetës së pothuaj të çdo kombi të madh, vetëm për të mirë, në shërbim të njerëzimit, harruam dhe u bëmë të mjerë “e shkon bota sipri, me këmbë të shklet, e një fjalë të bukur, kurrkush se fletë” (P.V.SH.)! Pse e lejuam këtë turp dhe a patëm forcë të luftojmë për të pasur një të ardhme të sigurt dhe fatin tonë të mos na “zgjidh Stambolli”?!

Gjatë historisë më të re të shekullit të kaluar, pra vetëm gjatë periudhës së ish-Jugosllavisë, pushtetarët na vunë në sprova të nduarnduarta dhe të rrezikshme, që disave u kushtoi me jetë dhe vuajtje nëpër burgje. Po të ishim nënshtruar shumë do të kishin pranuar kombin jugosllav (sikurse Vllasi me të tjerët), e pjesa tjetër do të ishte shkruar turq e mysliman dhe shqiptarët do të ishin numëruar në katër shifror. Mirëpo kundërvënia e politikës shfarosëse rankoviqiste, titiste (me vasalët e tyre Fadilin, Aliun, Veliun, Xhavitin, Sinanin, Mahmutin, Azemin etj) dhe millosheviqjane (Rrahmanin, Ilazi Kurteshin etj)- rogoviste (bashkë me Akademinë e Shkencave dhe të Arteve të Kosovës), na ka bërë që të krijojmë epokën më të lavdishme kombëtare përmes UÇK. Gjithë këta në forma të ndryshme u munduan të na ndalin shkollimin, flamurin, himnin, folklorin, pra të na topitin ndjenje kombëtare, por dështuan falë përkushtimit të militantizmit idealist kombëtar.

Po sot?!

Territoret shqiptare fuqi baruti

Pas një lufte vetmohuse të gjeneratave dhe në fund me luftën e armatosur çlirimtare nën udhëheqjen e UÇK u kurorëzua një pjesë e ëndrrës së kahershme, mirëpo që nga Rambujea filloi tatëpjeta e nëpërkëmbjes së dinjitetit kombëtar gjer në heqjen e atributeve të saja.

Logjika e thotë se miqtë i kanë sugjeruar për të krijuar një bashkësi multietnike dhe për të hequr dorë nga përfaqësimi kombëtar shqiptar, për të krijua shtet komb, por kjo do të kishte logjikë sikur të njëjtën gjë ta bënin edhe për pakicat tjera që popullojnë këto territore. Një model amerikan. Mirëpo pakicave, sidomos serbëve u njihen të gjitha atributet e shtetëformimit,duke u garantuar territore, gjuhë, flamur, pushtet horizontal ndërmjet tyre, e vertikal me Beogradin. I mbajtën dy parë zgjedhje, lokale e parlamentare. Qytetari i Kosovës shkon deputet në Parlamentin serb, bartë mesazhin për zgjidhjen e problemeve të qytetarëve të Kosovës, kërkon financa e alaborime për përballje krize me shqiptarët etj. Një absurd i llojit të vet! Këtë e lejojnë faktorët e jashtëm dhe pushtetarët tanë nuk marrin guxim dhe t’i thonë mjaftë këtyre djallëzive rikolonizuese të një pjese të territorit tonë dhe shkëputjen nëpërmjet projektit të regjionalizimit, si fazë e dytë e bisedimeve, për t’ia bashkëngjit Serbisë.

Kjo lojë është lojë me zjarrin.. Është thënë shumë herë, se trojet shqiptare janë fuqi baruti dhe mund të eksplodojnë në çdo moment. Është thënë se nuk ka qetësi në Evropë pa zgjidhjen e çështjes shqiptare në këto hapësira. Këta dy faktorë duhet marrë parasysh jo vetëm ne shqiptarët, por edhe matrapazët e qendrave të vendosjes, se në këtë kohë krize morale për shqiptarët, se shlyerjen e historisë së lavdishme dhe heqjen e atributeve kombëtare nuk do ta lejoj askush dhe për këtë marrin përgjegjësi në rast të shpërthimit të kësaj fuqie baruti-bombë që vet e kanë kurdisur dhe nuk marrin mundin për ta çaktivizuar.

Prishtinë, 12.06.2008´