Pavarësia e Kosovës, tjetërsimi dhe mohimi i popullit shqiptar autokton!

Pavarësia e Kosovës është paraqitur nga liderët dhe mediat shqiptare si një fitore absolute e popullit shqiptar, sikur, të mos kishte qenë një kompromis i dhimbshëm i kombit shqiptar që po tërhiqej nga kërkesat e tij legjitime për bashkim kombëtar. Parulla “bac u kry” të linte përshtypjen se të gjitha kërkesat e popullit shqiptar u plotësuan dhe se arritëm fundin e historisë. Nuk dinim se Adem Jashari për planin e Ahtisarit ishte sakrifikuar. Fitore absolute apo përtëritje e nënshtrimit dhe inferioritetit kombëtar?

Faktet flasin se Pavarësia erdhi si rezultat i një plani ndërkombëtar që fund e krye është i mbushur me kompromise ndaj ish kolonëve dhe rajonit. Nuk mund të mohohet se ai plan dhe kushtetuta që rrjedh nga ai mbron dhe përtërit superioritetin serb në Kosovë; serbët të cilët mbajnë avantazhin e tyre me karriget e falura në parlament, strukturat e tyre paralele, serbët të cilët fitojnë komuna, territore shtesë dhe toka e zona speciale “ekstraterritoriale” për kishat e tyre. Por e keqja më e madhe e këtij plani dhe kushtetute nuk është përmbajtja e saj. Jo. Më e keqja është logjika që ka zgjedhur komuniteti ndërkombëtar në këtë rast; një kompromis ndërmjet se drejtës historike të popullit serb mbi Kosovën dhe realitetit demografik të shqiptarëve shumicë.

Shkruan: Arban Bislimi

Populli i ndaluar

Fakti që është shkuar me kërkesa minimaliste të tipit rajonaliste neotitiste ka çuar në kompromisin e përmendur më lart ndërmjet shqiptarëve dhe serbëve; ndërmjet të drejtës historike të së parëve dhe drejtës demografike të së dytëve. Ky konstat nuk është një shpifje nga unë e as një ndjenjë e një nacionalisti romantik i plagosur në ndjenjat e thella patriotike për shkak se nuk është përmendur opcioni i bashkimit kombëtar. Mjafton për konfirmim të hapët cilado gazetë perëndimore për të konstatuar se Serbia fitoi në këtë rast legjitimitetin historik në opinionin botëror dhe betejën e memorjeve. Mjafton të lexohen propozimet e Ahtissarit, deklaratën e Pavarësisë dhe Kushtetutën për të konstatuar se monumentet, objektet fetare dhe populli serb mbrohet së tepërmi kur populli shqiptar as nuk përmendet dhe sakrificat e tij për liri nuk njihen. Pra, serbët mbrojtën dhe fituan legjitimitetin e tyre historik aty ku shqiptarët u mbrojtëen me idetë e demokracisë - me ide të shkëputura nga historia (qoftë edhe ajo e afërt), me legjitimitetin e numrit dhe vuajtjes.

Për më shumë që në këtë rast mohohet edhe vuajtja e shqiptarëve me qenë se të gjitha masat në shërbim të mbrojtjes së aspekteve kulturore, historike, fetare dhe të sigurisë së personave dhe komuniteteve janë që të gjitha të dizajnuara vetëm për minoritetet, serbe sidomos. Realiteti i këtyre dokumentave na konfirmon tezat serbe më ekstremiste sipas të cilave nuk ka pasur ndonjë vullnet serb për eliminimin fizik, kulturor, material (etj...) ndaj shqiptarëve gjatë shekullit të fundit e as gjatë kohës së Millosheviqit, por përkundrazi ata që pësuan spastrimin etnik, kulturor, material (etj...) ishin serbët dhe për të parandaluar që kjo të përsëritet u jipet atyre një autonomi e zgjeruar, fakultete, komuna, teritore të zgjeruara dhe të mbrojtur me extrateritorialitet për kishat dhe një drejtë vetoje ndaj çdo reforme kushtetutese që nuk do t’i shërbente interesave të pesëpërqindëshit që pëerfaqësojnë. Për të bërë reformën më të vogël të Kushtetutës nevojitet pra që dy e treta e minoritarëve ta firmosin; e drejtë kjo që nuk egziston për komunitetet minoritare në Serbi ku fjala decentralizim nuk përdoret fare në Kushtetutë dhe ku minoritarët nuk kanë peshë në parlament.

Populli i dënuar - kriminalizimi i shqiptarëve

Nuk është hera e parë që udhëzimet e komunitetit ndërkombëtar vlejnë vetëm për shqiptarët. Rezoluta 1244 dhe okupimi ushtarak dhe administrativ që u parashihte nga ajo nuk janë aplikuar që tani 9 vite në veri të Ibrit kurse janë aplikuar intensivisht në pjesën shqiptare. Largimi i misionit evropian, i gjykatës dhe i gjitha institucioneve dhe shërbimeve “shtetërore” nga veriu tregojnë se i ashtuquajturi “sovranitet” dhe rregullat e planit të Ahtisarit do të jenë edhe këtë herë të vlefshëm vetëm për shqiptarët.

Gjithashtu obligimet që dalin nga ky plan për Kosovën janë çuditërisht të ngjashëm me obligimet që iu impunuan Gjermanisë pas Luftës së Dytë Botërore. Mendoj këtu për ndalimin e së drejtës për të pasur një ushtri (sikur ishte paraparë kundër Gjermanisë) sikur edhe për superioritetin e planit të Ahtisarit mbi Kushtetutën që na kujton për çudi “ligjin fundamental” gjerman 20 artikujt e parë e të cilit janë të pandryshueshëm për shkak të së kaluarës gjenocidale dhe totalitare naziste të këtij vendi (artikujt për drejtat e njeriut dhe karakterin federal të kësaj republike). Gjithashtu, Kushtetuta na ndalon të bashkohemi me ndonjë shtet tjetër dhe na dënon që të mos kemi kërkesa territoriale. Të gjitha këto dispozita të planit dhe kushtetutës kriminalizojnë pra Kosovën duke i ndaluar ushtrinë dhe sigurinë, duke i ndaluar drejtën për vendime sovrane (sovraniteti është kur shteti është autoriteti ligjor më i larti për punët e mbrendshme dhe njeh vetëm të barabartë jashtë kufijve të vet). Ja se si Kosova është dënuar dhe kriminalizuar sikur të ishte ajo që sulmoi shtetet jugosllave e jo Serbia, sikur të ishte ajo që ka ambicje teritoriale jashtë teritoreve të saj e jo Serbia e më në fund sikur të ishte ajo që ka ushtruar gjenocide ndaj popujve fqinjë dhe minoriteteve e jo Serbia.

Ashtu shqiptarët sipas dokumenteve të përmendura nuk kanë asnjë të drejtë e asnjë prerogativë por përkundrazi jipen të shihen si rrezik për stabilitetin dhe sigurin ballkanike, si rrezik për banorët historikë të Kosovës! Si të kuptohet ndryshe kur i tërë plani, e tërë deklarata dhe e tërë Kushtetuta ka për synim mbrojtjen e sigurisë së shtetëve fqinje, mbrojtjen e minoriteteve kryesisht serbe si në integritetin e tyre fizik, në integritetin e tyre kulturor e fetar duke krijuar zona speciale përreth vendeve të tyre fetare dhe duke u dhënë autonomi dhe extrateritorialitet!

Dita e Pavarësisë - ditë uniteti dhe pajtimi të rajonalistëve dhe nacionalistëve?

T’i lëmë serbët anash dhe të analizojmë kuptimin e Pavarësisë për shqiptarët.

Para votimit të deklaratës solemne të pavarësisë nga parlamenti i UNMIKU-t dy krerët e institucioneve dhe dy rrymave kryesore të Kosovës, kryeministri (ish lideri politik i UÇKsë) dhe Kryetari (trashëgimtari i krahut pacifist pasiv) në shenjë uniteti falenderuan që të dy, dy personalitete që kishin çuar deri te kjo ditë e shpalljes së pavarësisë; Adem Jasharin dhe Ibrahim Rugovën. Uniteti dhe pajtimi përfunduan me kaq -Thaqi përmendi në rend të parë Adem Jasharin, Sejdiu Rugovën - dhe më vonë kryeministri priti mysafirët me flamurin kuq e zi kur Sejdiu i priti me flamurin neotitist të Dardanisë.

Vërtet do të kishte qenë iluzive që të pritet një unitet më i thellë ndërmjet dy lëvizjeve që kanë për simbol dy personalitete aq radikalisht antagoniste. Adem Jashari ishte një njeri me vizion dhe ideal kombëtar kurse Rugova ishte një rajonalist kosovar. I pari zgjodhi vdekjen dhe refuzoi nënshtrimin, i dyti u takua me Millosheviqin dhe bëri thirrje – sipas simpatizantëve nën presionin e armëve - për ndalimet e bombardimeve të NATO-s. I pari vdiq për flamurin kuq e zi me armë në dorë, i dyti shpiku konceptin e rezistencës pacifiste dhe pasive dhe shpiku një flamur rajonal. Përshëndetja e Adem Jasharit në ditën e shpalljes sigurisht që ishte e nevojshme dhe legjitime, por atë ditë është hedhur hapi drejt tjetërsimit dhe uzurpimit të heroit mbarëkombëtar me operacionin marketing “bac u kry” dhe ky hap është i papranueshëm nga kushdo që bëhet.

Me këtë abuzim politik dhe marketing të figurës kombëtare shqiptare - në emër të “pavarësisë” sipas planit Ahtisari - është nënshtruar dhe abuzuar figura më e nderuar dhe respektuar shqiptare e kohës sonë me synim të justifikohet një status politik dhe marrëveshje politike të pranuara pa kundërshtim nga një grup uzurpator e antidemokratik i quajtur “grupi i unitetit”. Sigurisht që Adem Jashari nuk do të kishte pranuar kurrsesi këtë marrëveshje nënshtruese dhe poshtëruese për popullin për të cilin ai vdiq që të ekzistojë dhe jetoj i lirë në trojet e veta historike; Adem Jashari nuk ishte kosovar, ai ishte shqiptar i lirë dhe krenar. Sllogani “bac u kry” nuk është një homazh ndaj figurës së tij, por një keqpërdorim dhe uzurpim marketing të një figure kombëtare nga përfaqësues rajonal që mundohen ta shtijnë edhe Adem Jasharin për së vdekuri nën vallen e neotitistëve që t’u vë konopin në qafë nacionalistëve.

Para datës 17 shkurt populli shqiptar i Kosovës ishte nën okupim ushtarak dhe administrativ nga UNMIK-u dhe KFOR-i. Sot, shtrohet pyetja se si UNMIK do të tërhiqet pa një abrogim të rezolutës 1244 nga Këshilli i Sigurimit ku Rusia nuk do ta lejojë një gjë të tillë. Aktualisht misioni EULEX vazhdon të shpërndahet në Kosovë, por si në të kaluarën duket sikur ky mision do të shpërndahet vetëm në vendet shqiptare dhe do të ndalet para lumit Ibër. Katër pushtete janë së paku në fuqi tani në Kosovë, UNMIK, EULEX, qeveria serbe dhe qeveria e Kosovës që qëndron në hije. Sigurisht që zgjidhja që është gjetur për Kosovën mbron stabilitetin rajonal, sigurisht që mbron të drejtat e minoriteteve në Kosovë sikur asnjë tjetër, por sigurisht që njëkohësisht tjetërson dhe dobëson legjitimitetin e popullit shqiptar në këto troje. Para disa vite diskutimet rreth statusit të Kosovës ishin ende rreth një pavarësie të plotë dhe rrezikut për bashkimin kombëtar shqiptar. Duke shkuar me kërkesa minimale dhe duke u kënaqur me shumë pak progrese - deri në atë masë sa të keqpërdorim herojt tonë të lavdishëm- arritëm sot të krijojmë bindjen në opinionin botëror se të gjitha kërkesat tona na ua kanë plotësuar dhe se serbët janë rrënuar kurse e kundërta po ndodhë me këtë pavarësi. Para 17 Shkurtit shqiptarët ishin të huaj dhe pa status të definuar, me 17 shkurt dy milionë shqiptarë u shuan nga harta e botës dhe statusi i shqiptarëve mbetet po aq i padefinuar dhe i rrezikuar. Sidoqoftë, populli shqiptar i Kosovës nuk guxon të habitet mbas ndonjë identiteti kosovar dhe duhet të qëndrojë në gatishmëri për të mbrojtur identitetin e vet kombëtar, trojet e veta historike dhe heronjtë e tij nga uzurpimet dhe tjetërsimet që duan t’i imponojnë me zor ndërkombëtarët dhe armiqtë e emancipimit kombëtar.